Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

Βαθιά Ψυχή

Και συ μια μνήμη κενή
Μια σκιά τρυφερή
Μια ψυχρή ωδή
Μια φουσκωμένη όαση

Τα μάτια ρέουν ντροπή
Για πόθο αιχμής
Ερωτευμένη σιωπή
Μένει στα όρια βουβή

Κυβερνιέσαι από άλλο πλανήτη
Κουβαλιέσαι με υπόσταση
Στο δικό μου το σπίτι
Περπατώντας με γυμνή ψυχή

Θα σβήσει το μυαλό τη μνήμη
Η καρδιά θα κλαίει σαν Αριάδνη
Για τα μάτια και τη καρδιά τη φωτεινή
Που ποτέ δικιά της δε θα γίνει

Εσύ ένα δέντρο με καρπούς
Εγώ ένας θάμνος με στεναγμούς
Εσύ ανθισμένος ήλιος της Αυγής
Εγώ ποτισμένο φαρμάκι της Γης

Μακριά από μένα, Φτερωτέ!
Μακριά από τη καρδιά μου τη μαύρη…
Πριν πέσω σε φεγγαρόφωτους ωκεανούς
Θα βυθίσω τη θύμηση σου στους επτά ουρανούς

Μακριά βαθιά ψυχή
Δε βαστάει η νεκρή υπομονή
Τσουρουφλίστηκε η βαθιά τιμή,
Για να σε αφήσει πίσω η ερωτευμένη μου πνοή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: