Τρίτη, 25 Απριλίου 2017



Once upon a time, there was a little girl with platted hair. She would sit and look at the mirror for hours on end and she would try to find beauty, kindness and friends. One day, a good, but also cunning fairy, appeared inside the mirror and told the little girl the following words: “You will not find the beauty that you seek inside the mirror. The beauty which you seek is inside your soul. And kindness goes along with it. And if you’re brave enough to have kindness in your heart, then your soul will be beautiful too. And inside that beauty you will also meet heavenly friends.” The little girl with the long platted hair, could not understand what the fairy’s words meant. And so, she kept growing up. She couldn’t see yet the beauty in her soul, nor could she recognize the kindness she had in her heart.. And so she grew up feeling lonely, full of melancholy and guilt. I do not know what happened to the little girl, because she still feels lonely, filled with melancholy and guilt. She still can’t see the beauty her soul has or the goodness that her heart holds inside. And many of the “friends” she thought were her brother or sisters, left her side, making her heart ache a little bit more each time. But every story deserves a beautiful ending, isn’t that right? So let’s just say, that the little girl with the brown coloured platted hair still has faith that someday she will be able to see the beauty of her soul, to recognize the kindness of her heart and that one day she will meet her heavenly friend just like the fairy once told her.


Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα μικρό κοριτσάκι με κοτσίδες. Καθότανε και κοιτάζε με τις ώρες τον καθρέφτη και προσπαθούσε να βρει ομορφιά, καλοσύνη και φίλους. Μια μέρα, μια καλή, μα και πονηρή νεράιδα, βγήκε απο τον καθρέφτη και είπε τα εξής λόγια στο μικρό κοριτσάκι «Η ομορφιά που ψάχνεις δεν βρίσκεται εδώ μέσα. Η ομορφιά που ψάχνεις κρύβεται στην ψυχή σου. Μαζί της πάει χέρι χέρι και η καλοσύνη. Και αν είσαι αρκετά θαρραλέα, αν έχεις καλοσύνη στη καρδιά σου, τότε θα είναι και η ψυχή σου όμορφη. Και μέσα απ’ αυτή την ομορφιά θα βρεις φίλους ουράνιους.» Το κοριτσάκι με τις μακριές πλεξούδες, δεν μπορούσε να καταλάβει τι εννούσε η νεράιδα. Και έτσι μεγάλωνε συνεχώς. Δεν μπορούσε ακόμα να δει την ομορφιά στην ψυχή της, ούτε να αναγνωρίσει την καλοσύνη που έκρυβε η καρδιά της.. Και έτσι μεγάλωσε νιώθοντας πάντοτε μόνη, γεμάτη με μελαγχολία και ενοχή. Δεν ξέρω τι απέγινε στο κοριτσάκι, γιατί ακόμη νιώθει μόνη, γεμάτη με μελαγχολία και ενοχές. Ακόμη δεν μπορεί να δει την ομορφιά της ψυχής της ή την καλοσύνη στην καρδιά της. Και πολλοί από τους «φίλους» που νόμιζε αδέλφια της, έφυγαν απο κοντά της, κάνοντας την καρδιά της να πονάει κάθε φορά και λιγάκι περισσότερο. Μα κάθε ιστορία αξίζει ένα όμορφο τέλος, έτσι δεν είναι; Τότε, ας πούμε ότι το κοριτσάκι με τις καστανές πλεξούδες ακόμα έχει πίστη πως κάποια μέρα θα μπορέσει να δει την ομορφιά της ψυχής της, να αναγνωρίσει την καλοσύνη της καρδιά της και θα ανταμώσει με τους ουράνιους φίλους της όπως της είχε πει κάποτε η νεράιδα της.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

The Beast / Το Θεριό

The Beast

It’s sitting there; giving you its lusty looks
Not letting you catch a breath.
Wherever your stare drops
It’s always there; sneaky and cunning
Its calling is but its morbid commands
But with what kind of weapons can you fight against it
Your rotten swords mock you constantly
And no matter how much your tears cover you
You cannot hide form the Beast
Its dark beauty encircles you
Lures you into the chaos of the mind
That’s exactly where it wants you;
To be alone, fighting in vain
Scratching the tiny green lines on your hand
Until they turn red from your shame
And you leave, you’re lost, you’re scattered
You fly away looking at the flames that await you
His touch revives you momentarily
But it is not enough against the giant Beast
The one that grows inside of you at night time
The one that kills you with every dawn
What ruthless being this is
That escaped the gates of Hades
To live inside innocent minds
Unethical and determined for the misery it spreads
It strives with zeal to achieve its blackness
Ignorant and carefree you are
And suddenly you are excited by its dark romanticism
Its sweet melancholy that gives you so freely
Tempting you with appealing lyrics
And it’s waiting in the corner for you
‘Till the moment comes to look inside you
And throw you a smile full of silence and deceit
And it will guide you into the darkness again tonight
In the secret labyrinths of your soul
You’re immobilised and you blow up
Trying to rip your black thoughts
The ones that scream your end
The ones that are flattering your fall
They swirl your mind like the Furies
Whispering your failed achievements
The pale light whimpers in the presence of the Beast
And bows to its power
You are small in its presence and you know it
You are small in its presence and it knows it, too.
The Beast awaits for you tonight
To guide you like Persephone in the shadows
Whilst you chase the white pill on the sheet
Vainly dancing in your fantasy like a pawn
It is all false! And you know it.
But you loved the Beast so gloriously
You give in to its deceitful sweet talk
And you lay your head on the cold floor
Stuttering prayers to your angels
And your insides are filled with blazing fumes
Whilst you are wondering, where all your friends have gone
They are all lost in the ‘Self’
Insulting your bonds.
The Beast is aiming smartly now
To isolate you unconsciously
Building transparent walls
Trapping you in the mind’s desert
With only the white crows for your companions
Reminding you of their curse.
The Beast wants to see you in flames
With your beautiful spasms
Grovelling in your meaningless words
Fighting to make it through
Just for this night too
To see yourself through to the birth of the Sun
Guiding you once again into the glorious dawn
Handling and manipulating your every thought
Greedy and imperious
Its only target; your marrow
For the Beast will always be Beautiful
No matter which era it chooses to visit
It shall always be the Fear of an innocent soul
Like a modern Cerberus
That no matter what you do it will still lure you in
The depths of the dark and misty sea
That storms in your head
Have I not told you of this again and again?
That you are small against the Beast, and you know it
That you are small against the Beast, and it knows it, too
Someday though…
Michael will come and win
One day though…
You will sit in silence and be still
Someday though…
The Beast will Fear,
                     -      Finally.


Το θεριό

Κάθεται εκεί και σε κοιτάει πρόστυχα
Δε σ’ αφήνει να ξαποστάσεις
Όπου κι’ αν γυρίσεις τη ματιά σου
Πάντα εκεί, πονηρό και ύπουλο
Οι νοσηρές του προσταγές το κάλεσμα του
Με τι όπλα να παλέψεις ενάντια του
Τα σαπισμένα σου σπαθιά σε χλευάζουν διαρκώς
Όσο κι αν σε σκεπάζουν τα δάκρυα σου
Δε μπορείς να κρυφτείς απ’ το Θεριό
Η σκοτεινή του ομορφιά σε τυλίγει
Σε παρασύρει στο χάος του μυαλού
Εκεί ακριβώς σε θέλει
Μοναχός σου να είσαι, να παλεύεις μάταια
Γρατζουνόντας τις μικρές πράσινες γραμμές στο χέρι σου
Μέχρι να γίνουν κατακόκκινες απ’ την ντροπή σου
Και φεύγεις, χάνεσαι, σκορπίζεσαι
Πετάς ψηλά βλέποντας τις φλόγες να σε περιμένουν
Το άγγιγμα του σε συνεφέρνει ελαφρά
Μα είναι λίγο μπροστά στο πελώριο Θεριό
Αυτό που μεγαλώνει μέσα σου τα βράδυα
Αυτό που σε σκοτώνει κάθε ξημέρωμα
Τι ανελέητο πλάσμα είναι αυτό
Που απ’ τις πύλες του Άδη ξέφυγε
Για να κατοικά στα μυαλά αθώων
Ανήθικο και σίγουρο για τη μιζέρια που σπέρνει
Μάχεται ακόπιαστα να επιτεύξει τη μαυρίλα του
Ανίδεος κι ανέμελος σαν είσαι
Σε συναρπάζει με τον ρομαντισμό του
Την γλυκιά μελαγχολία του σου χαρίζει απλόχερα
Σε δελεάζει με θελτικά στοιχάκια
Και παραμονεύει στην γωνιά
Μέχρι να’ ρθει η στιγμή που θα ρίξει τη ματιά του
Θα σου χαμογελάσει με δόλο και σιωπή
Και θα σε οδηγήσει κι απόψε στο σκοτάδι
Στους κρυφούς λαβύρινθους της ψυχής σου
Ακινητοποιήσε και ξεσπάς
Προσπαθώντας να ξεσκίσεις τις μαύρες σκέψεις
Αυτές που ουρλιάζουν για το τέλος σου
Αυτές που σε κολακεύουν για την πτώση σου
Σε στροβιλίζουν σαν Ερινύες
Ψυθιρίζοντας αποτυχημένα σου καμώματα
Το ωχρό φως σιγοτρέμει στην παρουσία του Θεριού
Και υποκλίνεται στην εξουσία του
Είσαι μικρός μπροστά του και το ξέρεις
Είσαι μικρός μπροστά του και το ξέρει, κι αυτό
Το Θεριό σε καρτερεί κι’ απόψε
Για να σου φάει το σαράκι
Να σ’ οδηγήσει σαν μια άλλη Περσεφόνη στα άδυτα
Και εσύ να κηνυγάς το άσπρο χάπι στο σεντόνι
Μάταια να χορεύεις στη φαντασία σου σαν πιόνι
Όλα είναι ψεύτικα! Το ξέρεις.
Μα εσύ που αγάπησες τόσο το Θεριό
Αφήνεσαι στα δόλια γλυκόλογα του
Και ακουμπάς το κεφάλι σου στο πάτωμα
Τραυλίζοντας προσευχές στους αγγέλους
Με αναθυμιάσεις που γεμίσανε τα στήθια σου
Να σκέφτεσε, που πήγαν τώρα όλοι οι φίλοι σου
Χάθηκαν κι’ αυτοί στην ψευδαίσθηση του ‘εγώ’
Προσβάλοντας του δεσμούς σας.
Το Θεριό στοχεύει τώρα έξυπνα
Για να σε απομακρύνει ασυναίσθητα
Χτίζοντας τείχη αδιάφανα
Παγιδεύοντας σε στην ερημιά
Με μόνο σύντροφο άσπρα κοράκια
Θυμίζοντας σου τη κατάρα του.
Το Θεριό θέλει να σε βλέπει με αναλαμπές
Με όμορφους σπασμούς
Να οδύρεσαι στις ανούσιες σου λέξεις
Να παλεύεις για ν’ αντέξεις
Κι αυτό το βράδυ
Να προκόψεις μέχρι την γέννηση του Ήλιου
Που θα σε συνοδεύσει και πάλι την αυγή
Χειραγωγόντας κάθε σκέψη σου
Πλεονέκτης και αγέρωχος
Μόνο σκοπό του έχει το μεδούλι σου
Το Θεριό είναι πάντα όμορφο
Σε όποια εποχή κι αν επισκεφθεί
Θα είναι η φοβέρα μιας αθώας ψυχής
Σαν ένας νέος Κέρβερος
Που ότι και να κάνεις θα σε παραπλανεί
Στα έγκατα της μαύρης θάλασσας
Που μανιάζει στο κεφάλι σου
Δεν σου το είπα ξανά πως,
Είσαι μικρός μπροστά στο Θεριό και το ξέρεις
Είσια μικρός μπροστά στο Θεριό και το ξέρει, κι αυτό.
Κάποια μέρα όμως...
Ο Μιχαήλ θα έρθει και θα νικήσει
Κάποια μέρα όμως...
Θα ξανακαθίσεις ήσυχος
Κάποια μέρα όμως...

Το Θεριό θα σε φοβάται, επιτέλους. 

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

The One With the Boy Out of My League

I’ve known you for years. And yet, somehow, you’ve never even crossed my mind. Until now. Why now, I wonder. What happened to switch it all up? I’ve known you for years, but I’ve just noticed you.

I’m sorry if it sounds bad or harsh, but YOU ARE NOT MY TYPE!!! YOU are NOT MY type!!! You are Not my type…You are not my type…you are not my type…you are not my type…you are not my type…my type…my type…you are… *deepest sigh in the galaxy*...not...?

You are a quiet one. Not so much as a matter of shyness but you get lost somewhere. Travelling all the time into a stratosphere not many people care to even venture to. Where are you travelling to?

The young of your age shows that you’re frivolous and superficial. But really…are you? When the doors shut and you’re by yourself, in your thoughts, in your own little cosmos…who are you?

And those eyes…oh those eyes have killed me…those penetrating eyes,  that hold such mystery. Perhaps that’s their charm. Their silence. That’s the trick. Draw them in with nothing but a stare. Cunning like a Siberian wolf.

And yet, I don’t know if it’s the years I’ve spend not paying attention to you or the fact that it has been a romantic dry spell, but there’s something magnetic about you. Regardless, if on the surface for you only lean bodies and waves of blond hair attract you, I think there’s more than meets the eye. Those blue eyes.

Where are you? Who are you? Speak to my soul. It’s ready to listen. Don’t be afraid…

And just like that, once again, you become a cloud and you’re off for another adventure…filled with substances that liberate your body and numb your mind. The flesh I care little about…but the mind…I wonder if it’s beautiful. You hardly let people in, it’s like a challenge to pierce it and delve into it. Will you let me?

I’ve known you for years, and somehow you’ve only now crossed my mind. Perhaps it’s because I had the notion that you would associate the phrase “not good enough” when it comes to me. Not good enough in bed. Not good enough body. Not good enough face. Not good enough character. Not.Good.Enough.

You hardly speak. And you only reply when you’re spoken to. I wonder how that beautiful mind works…Does it connect the dots? Does it suppress feelings and emotional storms? Is there a black box that holds myriads of unlocked feelings? Dare you to listen to them?

The face is as blank as a canvas…And yet, I saw that smile too. Its rarity holds its mystery. What frightens that smile away? Why does it not come more often?


The hot kind. The hot beach body kind. The quiet kind. The party animal type. The born to blend type.

But I’ve concluded…you’re a cloud. And just like my silly heart makes up stories of what it would feel like to touch your lips or breathe your air, it is futile to dwell on things that are preordained. 

*Oh but how I long for those lips...*

Whilst you love your self and everything about it on the outside, I struggle to convince myself every day that I am beautiful too, despite the flaws society inflicts on me. But whilst I learn to love myself on the inside, perhaps you struggle to reach an emotional level you never knew it existed on the inside.

And just like that, we’re two imperfects…I wonder if a unison would make a whole perfect.

Will I ever know?

Perhaps. Perhaps not.

The fact remains. It is NOT that you’re not my type, but it’s the fact that possibly, and irrevocably, I AM NOT YOURS… *deepest sigh through the eons*

I have known you for years. But I’ve only just now noticed you. And perhaps it’s time again, to throw you into obscurity. It’s a self -preservation thing, you see. Don’t hold it against me.  My silly heart will always have a magnetic spark for what lies beneath in you…

Boy…be well. Be a good one. And when you soar into the depths of your cosmos, I hope sometime you meet flares of my soul…

Kings of Leon - Closer

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

No Longer Here

There is it hanging
The flickering candlelight
Shading the vastness of the flesh

Those silly words
That pierce the soul
No longer here

Wrecking the day
Chaffing fingernails in anxiety
That stare of an endless void

No longer here
The body remembers
The soul is wrapped in sorrow

So many silly words unspoken
Meaning nothingness now
After the beating of emotions

Now it's the time of the closing doors
The time for withdrawal
A time of the dead season

No longer here...

It's whispered in the nightfall
Among the galloping wind
Down here in the emptiness

'Mother', she'd murmur in passion
'What foreign land you have deserted me for?'
The sleek white paper hand touched her once, only once

No longer here...

People walking like nude shades
Roaming and talking with vain courses
Signifying a solitary nothingness

A soft friend offering embrace
The new dawn that awaits for no one
And you, Mother, are No Longer Here...

~Dedicated to M~
 my thoughts go out to you 

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014


“And I want to play hide-and-seek and give you my clothes and tell you I like your shoes and sit on the steps while you take a bath and massage your neck and kiss your feet and hold your hand and go for a meal and not mind when you eat my food and meet you at Rudy's and talk about the day and type up your letters and carry your boxes and laugh at your paranoia and give you tapes you don't listen to and watch great films and watch terrible films and complain about the radio and take pictures of you when you're sleeping and get up to fetch you coffee and bagels and Danish and go to Florent and drink coffee at midnight and have you steal my cigarettes and never be able to find a match and tell you about the tv programme I saw the night before and take you to the eye hospital and not laugh at your jokes and want you in the morning but let you sleep for a while and kiss your back and stroke your skin and tell you how much I love your hair your eyes your lips your neck your breasts your arse your and sit on the steps smoking till your neighbour comes home and sit on the steps smoking till you come home and worry when you're late and be amazed when you're early and give you sunflowers and go to your party and dance till I'm black and be sorry when I'm wrong and happy when you forgive me and look at your photos and wish I'd known you forever and hear your voice in my ear and feel your skin on my skin and get scared when you're angry and your eye has gone red and the other eye blue and your hair to the left and your face oriental and tell you you're gorgeous and hug you when you're anxious and hold you when you hurt and want you when I smell you and offend you when I touch you and whimper when I'm next to you and whimper when I'm not and dribble on your breast and smother you in the night and get cold when you take the blanket and hot when you don't and melt when you smile and dissolve when you laugh and not understand why you think I'm rejecting you when I'm not rejecting you and wonder how you could think I'd ever reject you and wonder who you are but accept you anyway and tell you about the tree angel enchanted forest boy who flew across the ocean because he loved you and write poems for you and wonder why you don't believe me and have a feeling so deep I can't find words for it and want to buy you a kitten I'd get jealous of because it would get more attention than me and keep you in bed when you have to go and cry like a baby when you finally do and get rid of the roaches and buy you presents you don't want and take them away again and ask you to marry me and you say no again but keep on asking because though you think I don't mean it I do always have from the first time I asked you and wander the city thinking it's empty without you and want what you want and think I'm losing myself but know I'm safe with you and tell you the worst of me and try to give you the best of me because you don't deserve any less and answer your questions when I'd rather not and tell you the truth when I really don't want to and try to be honest because I know you prefer it and think it's all over but hang on in for just ten more minutes before you throw me out of your life and forget who I am and try to get closer to you because it's beautiful learning to know you and well worth the effort and speak German to you badly and Hebrew to you worse and make love with you at three in the morning and somehow somehow somehow communicate some of the overwhelming undying overpowering unconditional all-encompassing heart-enriching mind-expanding on-going never-ending love I have for you.” 

― Sarah Kane, Crave


Leonard Cohen - Vilanelle For Our Time

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

"ΛΗΘΗ" - Λορέντζος Μαβίλης

Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε

τὴν πίκρια τῆς ζωῆς.
Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ακλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς,
ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι
Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.
Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.
Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.

Σταύρος Σιόλας - Της Άρνης το Νερό

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014


Τα χαμόγελα του χθες
Έχουν γίνει δάκρυα του σήμερα

Κοιτάζω τη βαλίτσα
Που τώρα έχει μείνει άδεια

Προσεύχομαι μυστικά τα άσπρα χαράματα
Παραμιλώ σ’ αγγέλους και διαβόλους

Η αλλοιωμένη μορφή μιας αιώνιας αγάπης
Να καθοδηγεί το μουχλιασμένο μου μυαλό

Ο χρόνος σαν διαβάτης
Δεν ήξερε πως να υπουλώσει τις πληγές

Το παράθυρο σκεπάζεται ξανά απ’ το δείλι

Ένα λυκόφως που αργοπεθαίνει..


Paco de Lucia - Concierto de Aranjuez II - Adagio

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013


Sólo tu corazón caliente,
y nada más.

Mi paraíso un campo
sin ruiseñor
ni liras,
con un río discreto
y una fuentecilla.

Sin la espuela del viento
sobre la fronda,
ni la estrella que quiere
ser hoja.

Una enorme luz
que fuera
de otra,
en un campo
de miradas rotas.

Un reposo claro
y allí nuestros besos,
lunares sonoros
del eco,
se abrirían muy lejos.

Y tu corazón caliente,
nada más.

Federico García Lorca

Elvis Costello - I want you

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

Και τώρα;

Και τώρα;
Σου αρέσει τώρα που χάθηκαμε;
Σου αρέσει που με κυριεύουν μπάλες;
Κάπου μέσα σου ξέρεις πως υπάρχω.
Κάπου μέσα σου ξέρεις πως πονώ.
Κάπου μέσα σου ξέρεις πως υποφέρω.
Το άγαλμα σου στέκει και με κοιτά, αμίλητο, αγέρωχο, σκοτεινό.
Έχω τους τρόπους μου να σε διώχνω. 
Τι να σε κάνω άμαν είσαι φανταστικός; 
Δε μπορώ αλλιώς...

Και τώρα;
Σε ποιές αγκάλες να γύρω τα πυρωμένα δάκρυα μου να χύσω;
Σε ποιού τον ώμο να στηριχθώ όταν η γη με πέρνει κάτω;
Έγινες και εσύ τώρα χώμα...
Όλοι έτσι θα γίνουμε.
Το δικό σου ήρθε πιο νωρίς.
Δεν ήθελα να το δω. 
Το είδα. Δε λύγισα.
Το αντιμετώπισα.
Τώρα πεθαίνω κάθε ξημέρωμα. 
Φλέγομαι τα βράδυα, βογγώ για οξυγόνο.

Και τώρα; 
Τα μαραμένα σου φτερά που να’ναι, τώρα;
Μάτια μου θολά, εξαντλημένα.
Ζεις, εδώ. Μέσα μου.
Σιωπηλά. Δυνατά.

Και τώρα;
Μ’αγαπάς ακόμα;

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013


Εξέφτισα. Μόνη μου. Θέλω τα ούλα.
Τζιαι τζίνον, τζιαι τον άλλον. Τζιαι τους θκιο.
Τζιαι κανένας τους εν έρκεται.
Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος.
Τζιαι σκέφτουμαι μαλακίες.
Ανοησίες, γαμώτο.
Γιατί μέσα στη νύχτα, παγώνει το γαίμα μου.
Τζιαι σκέφτουμαι την.
Τζιαι μόνο τζίνη υπάρχει.
Μόνο τζίνην αγαπώ πλέον.
Τζιαι μουθκιάζω. Ξέρεις, τζίντο γλυτζί μούθκιασμα.
Τζίντο μούθκιασμα που οδηγεί στον αέναο ύπνο.
Στα παράξενα όνειρα. Τους φρικιαστικούς εφιάλτες.
Τζιαι στα χάπια. Τζιαι στις εξόδους. Τζιαι στα ποτά.
Τζιαι στις εξάρσεις. Τζιαι στις εξαλλότητες.
Τζιαι στα όνλαϊν τσατ. Τα ανούσια τετριμένα.
Τζιαι λαλείς τους, ‘εν είμαι καλά, εξέφτισα’.
Αλλά να μεν το καταλάβει κανένας.
Τζιαι να τον θέλεις να σε αγκαλιάσει.
Τζίνος, ή ο άλλος. Τζιαι να εν δειλοί τζιαι οι θκιο.
Φαντάσματα του μυαλού.
Τζιαι υποπέφτεις. Ας πούμε γιατί;
Για ένα γαμήσι;;;;
Όι. Είπαμε, όι πλέον.
Η καρδιά σου επέθανε.
Εκάμαν σου ψυχο-κτομή/ψυχη-κτομή/ψυχε-κτομή.
Τζιαι στέκεις ακόμα. Το πως μεν με ρωτάς.
Εν το ξέρω γιατί στέκεις ακόμα.
Ενώ τζίνη εν παγωμένη.
Απλά μια δυνατή ανάμνηση.
Τζιαι μυρίζεις την το πρωί.
Τζιαι νιώθεις την το δείλις.
Τζιαι αγαπάς την ακόμα τη νύχτα.
Μες το σκοτάδι. Όταν κανένας εν θωρεί.
Όταν κανένας εν νοιάζεται.
Θέλεις ν φύεις που ούλους, που ούλα.
Θέλεις να τσιριλήσεις. Να τους τσιριλήσεις.
Που εν δειλοί, τζιαι εν παίρνουν ευκαιρίες.
Μαλάκα, γιατί εν τόσο δειλοί;;;;
Εκουράσαν με. Πραγματικά.

Αγαπώ την...

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

A Poem for the Grieving...

Do not stand at my grave and weep.
I am not there, I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain,
I am the gentle autumn's rain.
When you awaken in the morning's hush,
I am the swift uplifting rush
of quiet birds in circled flight.
I am the stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there, I did not die...

--Mary Frye--