Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

The One With the Boy Out of My League






I’ve known you for years. And yet, somehow, you’ve never even crossed my mind. Until now. Why now, I wonder. What happened to switch it all up? I’ve known you for years, but I’ve just noticed you.

I’m sorry if it sounds bad or harsh, but YOU ARE NOT MY TYPE!!! YOU are NOT MY type!!! You are Not my type…You are not my type…you are not my type…you are not my type…you are not my type…my type…my type…you are… *deepest sigh in the galaxy*...not...?

You are a quiet one. Not so much as a matter of shyness but you get lost somewhere. Travelling all the time into a stratosphere not many people care to even venture to. Where are you travelling to?

The young of your age shows that you’re frivolous and superficial. But really…are you? When the doors shut and you’re by yourself, in your thoughts, in your own little cosmos…who are you?

And those eyes…oh those eyes have killed me…those penetrating eyes,  that hold such mystery. Perhaps that’s their charm. Their silence. That’s the trick. Draw them in with nothing but a stare. Cunning like a Siberian wolf.

And yet, I don’t know if it’s the years I’ve spend not paying attention to you or the fact that it has been a romantic dry spell, but there’s something magnetic about you. Regardless, if on the surface for you only lean bodies and waves of blond hair attract you, I think there’s more than meets the eye. Those blue eyes.

Where are you? Who are you? Speak to my soul. It’s ready to listen. Don’t be afraid…

And just like that, once again, you become a cloud and you’re off for another adventure…filled with substances that liberate your body and numb your mind. The flesh I care little about…but the mind…I wonder if it’s beautiful. You hardly let people in, it’s like a challenge to pierce it and delve into it. Will you let me?

I’ve known you for years, and somehow you’ve only now crossed my mind. Perhaps it’s because I had the notion that you would associate the phrase “not good enough” when it comes to me. Not good enough in bed. Not good enough body. Not good enough face. Not good enough character. Not.Good.Enough.

You hardly speak. And you only reply when you’re spoken to. I wonder how that beautiful mind works…Does it connect the dots? Does it suppress feelings and emotional storms? Is there a black box that holds myriads of unlocked feelings? Dare you to listen to them?

The face is as blank as a canvas…And yet, I saw that smile too. Its rarity holds its mystery. What frightens that smile away? Why does it not come more often?

You.Are.Not.My.Type.

The hot kind. The hot beach body kind. The quiet kind. The party animal type. The born to blend type.

But I’ve concluded…you’re a cloud. And just like my silly heart makes up stories of what it would feel like to touch your lips or breathe your air, it is futile to dwell on things that are preordained. 

*Oh but how I long for those lips...*

Whilst you love your self and everything about it on the outside, I struggle to convince myself every day that I am beautiful too, despite the flaws society inflicts on me. But whilst I learn to love myself on the inside, perhaps you struggle to reach an emotional level you never knew it existed on the inside.

And just like that, we’re two imperfects…I wonder if a unison would make a whole perfect.

Will I ever know?

Perhaps. Perhaps not.

The fact remains. It is NOT that you’re not my type, but it’s the fact that possibly, and irrevocably, I AM NOT YOURS… *deepest sigh through the eons*

I have known you for years. But I’ve only just now noticed you. And perhaps it’s time again, to throw you into obscurity. It’s a self -preservation thing, you see. Don’t hold it against me.  My silly heart will always have a magnetic spark for what lies beneath in you…

Boy…be well. Be a good one. And when you soar into the depths of your cosmos, I hope sometime you meet flares of my soul…






Kings of Leon - Closer

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

No Longer Here



There is it hanging
The flickering candlelight
Shading the vastness of the flesh

Those silly words
That pierce the soul
No longer here

Wrecking the day
Chaffing fingernails in anxiety
That stare of an endless void

No longer here
The body remembers
The soul is wrapped in sorrow

So many silly words unspoken
Meaning nothingness now
After the beating of emotions

Now it's the time of the closing doors
The time for withdrawal
A time of the dead season

No longer here...

It's whispered in the nightfall
Among the galloping wind
Down here in the emptiness

'Mother', she'd murmur in passion
'What foreign land you have deserted me for?'
The sleek white paper hand touched her once, only once

No longer here...

People walking like nude shades
Roaming and talking with vain courses
Signifying a solitary nothingness

A soft friend offering embrace
The new dawn that awaits for no one
And you, Mother, are No Longer Here...


~Dedicated to M~
 my thoughts go out to you 


Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Crave









“And I want to play hide-and-seek and give you my clothes and tell you I like your shoes and sit on the steps while you take a bath and massage your neck and kiss your feet and hold your hand and go for a meal and not mind when you eat my food and meet you at Rudy's and talk about the day and type up your letters and carry your boxes and laugh at your paranoia and give you tapes you don't listen to and watch great films and watch terrible films and complain about the radio and take pictures of you when you're sleeping and get up to fetch you coffee and bagels and Danish and go to Florent and drink coffee at midnight and have you steal my cigarettes and never be able to find a match and tell you about the tv programme I saw the night before and take you to the eye hospital and not laugh at your jokes and want you in the morning but let you sleep for a while and kiss your back and stroke your skin and tell you how much I love your hair your eyes your lips your neck your breasts your arse your and sit on the steps smoking till your neighbour comes home and sit on the steps smoking till you come home and worry when you're late and be amazed when you're early and give you sunflowers and go to your party and dance till I'm black and be sorry when I'm wrong and happy when you forgive me and look at your photos and wish I'd known you forever and hear your voice in my ear and feel your skin on my skin and get scared when you're angry and your eye has gone red and the other eye blue and your hair to the left and your face oriental and tell you you're gorgeous and hug you when you're anxious and hold you when you hurt and want you when I smell you and offend you when I touch you and whimper when I'm next to you and whimper when I'm not and dribble on your breast and smother you in the night and get cold when you take the blanket and hot when you don't and melt when you smile and dissolve when you laugh and not understand why you think I'm rejecting you when I'm not rejecting you and wonder how you could think I'd ever reject you and wonder who you are but accept you anyway and tell you about the tree angel enchanted forest boy who flew across the ocean because he loved you and write poems for you and wonder why you don't believe me and have a feeling so deep I can't find words for it and want to buy you a kitten I'd get jealous of because it would get more attention than me and keep you in bed when you have to go and cry like a baby when you finally do and get rid of the roaches and buy you presents you don't want and take them away again and ask you to marry me and you say no again but keep on asking because though you think I don't mean it I do always have from the first time I asked you and wander the city thinking it's empty without you and want what you want and think I'm losing myself but know I'm safe with you and tell you the worst of me and try to give you the best of me because you don't deserve any less and answer your questions when I'd rather not and tell you the truth when I really don't want to and try to be honest because I know you prefer it and think it's all over but hang on in for just ten more minutes before you throw me out of your life and forget who I am and try to get closer to you because it's beautiful learning to know you and well worth the effort and speak German to you badly and Hebrew to you worse and make love with you at three in the morning and somehow somehow somehow communicate some of the overwhelming undying overpowering unconditional all-encompassing heart-enriching mind-expanding on-going never-ending love I have for you.” 

― Sarah Kane, Crave



                          

Leonard Cohen - Vilanelle For Our Time



Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

"ΛΗΘΗ" - Λορέντζος Μαβίλης























Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε

τὴν πίκρια τῆς ζωῆς.
Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ακλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς,
ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι
Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.
Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.
Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.










Σταύρος Σιόλας - Της Άρνης το Νερό



Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Λυκόφως






Τα χαμόγελα του χθες
Έχουν γίνει δάκρυα του σήμερα

Κοιτάζω τη βαλίτσα
Που τώρα έχει μείνει άδεια

Προσεύχομαι μυστικά τα άσπρα χαράματα
Παραμιλώ σ’ αγγέλους και διαβόλους

Η αλλοιωμένη μορφή μιας αιώνιας αγάπης
Να καθοδηγεί το μουχλιασμένο μου μυαλό

Ο χρόνος σαν διαβάτης
Δεν ήξερε πως να υπουλώσει τις πληγές

Το παράθυρο σκεπάζεται ξανά απ’ το δείλι

Ένα λυκόφως που αργοπεθαίνει..




                                 

Paco de Lucia - Concierto de Aranjuez II - Adagio



Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Deseo



Sólo tu corazón caliente,
y nada más.

Mi paraíso un campo
sin ruiseñor
ni liras,
con un río discreto
y una fuentecilla.

Sin la espuela del viento
sobre la fronda,
ni la estrella que quiere
ser hoja.

Una enorme luz
que fuera
luciérnaga
de otra,
en un campo
de miradas rotas.

Un reposo claro
y allí nuestros besos,
lunares sonoros
del eco,
se abrirían muy lejos.

Y tu corazón caliente,
nada más.


Federico García Lorca




Elvis Costello - I want you

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

Και τώρα;




Και τώρα;
Σου αρέσει τώρα που χάθηκαμε;
Σου αρέσει που με κυριεύουν μπάλες;
Κάπου μέσα σου ξέρεις πως υπάρχω.
Κάπου μέσα σου ξέρεις πως πονώ.
Κάπου μέσα σου ξέρεις πως υποφέρω.
Το άγαλμα σου στέκει και με κοιτά, αμίλητο, αγέρωχο, σκοτεινό.
Έχω τους τρόπους μου να σε διώχνω. 
Τι να σε κάνω άμαν είσαι φανταστικός; 
Δε μπορώ αλλιώς...

Και τώρα;
Σε ποιές αγκάλες να γύρω τα πυρωμένα δάκρυα μου να χύσω;
Σε ποιού τον ώμο να στηριχθώ όταν η γη με πέρνει κάτω;
Έγινες και εσύ τώρα χώμα...
Όλοι έτσι θα γίνουμε.
Το δικό σου ήρθε πιο νωρίς.
Δεν ήθελα να το δω. 
Το είδα. Δε λύγισα.
Το αντιμετώπισα.
Τώρα πεθαίνω κάθε ξημέρωμα. 
Φλέγομαι τα βράδυα, βογγώ για οξυγόνο.

Και τώρα; 
Τα μαραμένα σου φτερά που να’ναι, τώρα;
Μάτια μου θολά, εξαντλημένα.
Ζεις, εδώ. Μέσα μου.
Σιωπηλά. Δυνατά.

Και τώρα;
Μ’αγαπάς ακόμα;

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Μετά...




Εξέφτισα. Μόνη μου. Θέλω τα ούλα.
Τζιαι τζίνον, τζιαι τον άλλον. Τζιαι τους θκιο.
Τζιαι κανένας τους εν έρκεται.
Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος.
Τζιαι σκέφτουμαι μαλακίες.
Ανοησίες, γαμώτο.
Γιατί μέσα στη νύχτα, παγώνει το γαίμα μου.
Τζιαι σκέφτουμαι την.
Τζιαι μόνο τζίνη υπάρχει.
Μόνο τζίνην αγαπώ πλέον.
Τζιαι μουθκιάζω. Ξέρεις, τζίντο γλυτζί μούθκιασμα.
Τζίντο μούθκιασμα που οδηγεί στον αέναο ύπνο.
Στα παράξενα όνειρα. Τους φρικιαστικούς εφιάλτες.
Τζιαι στα χάπια. Τζιαι στις εξόδους. Τζιαι στα ποτά.
Τζιαι στις εξάρσεις. Τζιαι στις εξαλλότητες.
Τζιαι στα όνλαϊν τσατ. Τα ανούσια τετριμένα.
Τζιαι λαλείς τους, ‘εν είμαι καλά, εξέφτισα’.
Αλλά να μεν το καταλάβει κανένας.
Τζιαι να τον θέλεις να σε αγκαλιάσει.
Τζίνος, ή ο άλλος. Τζιαι να εν δειλοί τζιαι οι θκιο.
Φαντάσματα του μυαλού.
Τζιαι υποπέφτεις. Ας πούμε γιατί;
Για ένα γαμήσι;;;;
Όι. Είπαμε, όι πλέον.
Η καρδιά σου επέθανε.
Εκάμαν σου ψυχο-κτομή/ψυχη-κτομή/ψυχε-κτομή.
Τζιαι στέκεις ακόμα. Το πως μεν με ρωτάς.
Εν το ξέρω γιατί στέκεις ακόμα.
Ενώ τζίνη εν παγωμένη.
Απλά μια δυνατή ανάμνηση.
Τζιαι μυρίζεις την το πρωί.
Τζιαι νιώθεις την το δείλις.
Τζιαι αγαπάς την ακόμα τη νύχτα.
Μες το σκοτάδι. Όταν κανένας εν θωρεί.
Όταν κανένας εν νοιάζεται.
Θέλεις ν φύεις που ούλους, που ούλα.
Θέλεις να τσιριλήσεις. Να τους τσιριλήσεις.
Που εν δειλοί, τζιαι εν παίρνουν ευκαιρίες.
Μαλάκα, γιατί εν τόσο δειλοί;;;;
Εκουράσαν με. Πραγματικά.

Αγαπώ την...

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

A Poem for the Grieving...




Do not stand at my grave and weep.
I am not there, I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain,
I am the gentle autumn's rain.
When you awaken in the morning's hush,
I am the swift uplifting rush
of quiet birds in circled flight.
I am the stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there, I did not die...

--Mary Frye--

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Να' σαν όλα αληθινά - ΜΕΡΟΣ ΙΙ























Έλα τώρα, γιατί είσαι έτσι;
Μη γκρινιάζεις. Όλο γκρινιάζεις.
Πως θα προχωρήσουμε όταν γκρινιάζεις τόσο.

Ξάπλωσε εδώ.
Ξεκουράσου λίγο.
Ίσως το χρειάζεσαι. 

Ξέρεις είναι λεπτές οι γραμμές.
Ποιές γραμμές; 
Οι γραμμές της φαντασίας και της πραγματικότητας. 
Είναι όλα ανατρεπτικά. 
Τι είναι αληθινό...τι είναι ψεύτικο.

Ναι, έχεις δίκαιο.
Τον αγάπησα. Σφόδρα.
Αλλά να που δεν ήταν πραγματικότητα.
Ήταν όλα ένα γλυκό ψέμα.
Ξέρεις, απ' αυτά που σε σκοτώνουν. 
Αλλά εσύ τα καλοδέχεσαι έτσι κι' αλλιώς.

Τη μέρα που η ζωή σου αλλάζει
είναι απλά μια μέρα σαν τις άλλες.
Τίποτα το διαφορετικό. 
Ξεκινά σα μια κανονική μέρα.
Τα συντρίμμια στο τέλος όμως σε κάνουν να 
αντιληφθείς ότι τελικά δεν είναι απλά μια μέρα σαν τις άλλες.

Για δες. Ένα σπουργίτι.
Τι τυχερό. Πετάει. Και φεύγει.
Ναι, χαζό. Το ξέρο πως δεν είμαι δέντρο.
Και άμα θέλω και γω μπορώ να φύγω.
Ελευθερία. Αχ, πόσο σε πεθυμάω. 
Μια λέξη. Μια ολόκληρη οδύσσεια.
Πάει, πέταξε το πουλί. Έφυγε. 
Κρίμα...

Τι; Τι να του πω;
Άπαπαπαπα. Δεν είσαι στα καλά σου.
Τι ν' ακούσει από μένα πλέον. 
Λες και θα με δεχτεί.
Λες και τον θέλω. Μπα άστο.
Δεν κάνουν για μας αυτά. 
Εμείς είμαστε σαν τα σύννεφα.
Ακατάδεχτα, αδιάφορα, μόνα. 
Ότι σχήμα και να πάρουμε κανείς δε μας κοιτά.
Πάντα περνούμε απαρατήρητα. 

Τι κι αν πεθυμώ τα λειβάδια.
Σάματις θα τα ξαναδώ. 
Κι' αυτά ήσαν ένα όνειρο.
Σαν κι' εκείνον.


"Όλα όναρ και σκιά...τα πάντα ματαιότης."

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Obsession


Crawling snide motions behind closed doors
Grasping the life out of you
Leaving you with guilt and chaos

Don't do it!
Not tonight, not again.
Refuse this hollow whistle inside you.

The world in there is false and full of terrors
The words are dressed in half-truths
The picture is nothing but an illusion

You believed in this binary reality
That cliff that pushed you to the edge
Now you sob for mega actions in your bed

You are the king of kings
Your kabuki mask is melting down
My poor fool! You fell again.


Now you're alone...

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Ανάμνηση



Και κάπως έτσι κυλάν οι μέρες
Φεύγει άλλη μια μέρα νεότητας
Ξεθωρίζεις και εσύ μαζί τους

Και να ήθελα να σε κρατήσω
Τώρα πια δε μπορώ
Η εικόνα αλλοιώθηκε

Το γλυκό αίσθημα μέσα μου
Τώρα γέμισε με θλίψη και πικρία
Με μια οδυνηρή γεύση

Έστω κι' αν ξανάρθεις
Ο χρόνος έχει πια χαθεί
Μαζί τους τώρα και' γω.

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Να' σαν όλα αληθινά

Κρύωσες;
Εγώ ξεπάγιασα.
Και σου πα να φέρεις μια κουβέρτα.
Αλλά έμενα ποτέ δε με ακούς.
Έλα τώρα, μη θυμώνεις.
Είναι που σε νοιάζομαι.
Τράβα πιο κει, θα σου κάνω παρέα.

Ξέρεις κάποτε ονειρευόμουν να ταξιδέψω σε μια όαση. Μακρινή. 
Πάντα η εικόνα της έμοιαζε τόσο ουτοπική, τόσο γαλήνια. 
Τι είπες;;; Αφελής;
Χμμμ, ναι ίσως και να έχεις δίκαιο. 
Πάνε τα όνειρα μας. Τα αφήνουμε να κυλούν στο βούρκο.

Πάλι πεινάς;
Μαααα, χθες φάγαμε. 
Τι να σου κάνω κακομοίρη μου. 
Είναι και η πείνα ανθρώπινο κατασκεύασμα.
Και γιατί σε παρακαλώ δε το καταλαβαίνεις αυτό;
Είναι όλα μέρος του μυαλού.
Όσο το εκπαιδεύεις να μην πεινάει, δε θα πεινάει.
Το ίδιο είναι και η αγάπη.
Όταν πεις στο μυαλό σου, πάψε ν' αγαπάς, θα πάψει.
Χαχαχαχα, σίγα μωρέ την δύναμη που έχει η καρδιά.
Ένα όργανο είναι και αυτό.
Ντάξει δε λέω, αλλά το εκπαιδεύεις κι' αυτό.
Σου' πα. Όλα είναι θέμα εκπαίδευσης.

Να πάλι έπεσε ένα αστέρι. 
Κάτσε να κάνω μια ευχή.
Λες να πραγματοποιηθεί;

Ήρθε σπίτι εκείνη την ημέρα. 
Έκανε ψοφόκρυο έξω. Μέσα είχε ζέστη ακόμα. 
Η μαμά μαγείρευε βραστό ρόστο. 
Τέσσερις μήνες πέρασαν για να φάμε τόσο πλούσιο φαΐ.Και κρέας. 
Θυμάμαι σα παιδάκι, ο παππούς μας έφερνε κατσικάκι απ' τη χώρα κάθε Χριστούγεννα. Μετά που έφυγε ο παππούς, πέρασαν 2 χρόνια μέχρι να καταφέρουμε να αγοράσουμε κρέας. 
Ο πατέρας πεινούσε σα λύκος.
Στη δουλειά γινόταν χαμός έλεγε.
Όλοι γιατροί κομπογιανήτες πια. 
Κανένας δε δούλευε για να βοηθήσει πραγματικά.
Όλοι για ένα κομμάτι ψωμί δουλεύαν. 
Ο Σεμπάστιαν έκατσε στη παλιά πολυθρόνα του παππού και κάπνιζε.
Έκανε μήνες να μας επισκεφθεί και ο πατέρας ήθελε να φάει καλά. 
Τι όμορφα που ήταν εκείνο το βράδυ.
Γίναμε οικογένεια και πάλι.

Τι έπαθες τώρα; Τι σε έπιασε, ντε;;
Τώρα να σε πάρω αγκαλιά. 

Αργήσαμε, ξημερώνει πάλι.
Θα μας κηνυγάει ο μπόγιας πάλι.
Λες και είμαστε και εμείς ζώα, σαν κι' αυτούς. 
Κι' εγώ νιώθω πιο ζεστά. 

Λες να φύγουμε;
Μπορεί να βρούμε φαγητό κοντά στο φούρναρη.
Είναι καλός άνθρωπος αυτός.
Δε μας κλωτσάει. 

Για δες.
Τι όμορφη που είναι η αυγή...






(to be continued...)

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Απώλεια



Σκοτείνιασες πάλι 
Οι κόρες των ματιών σου μου το μαρτυρούν 
Πόσο καιρό θα μένει άδεια η αγκαλιά σου...

Μικρή ζωή που μας λείπει 
Δε θέλω το κορμί σου 
Με κουράζουν οι μικρό αστικές συνήθειες σου

Εφιάλτες με τα χείλη σου
Σκορπίζουν ματωμένα φόβο 
Στη σκουριασμένη μου καρδιά 

Σκοτείνιασα και πάλι 
Ηθελα να σε βρω μέσα στο χάος 
Και τώρα που σε βρήκα σε χάνω


Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Tess


















I loved my Angel
But I married the Devil

Morality was my witchcraft
Immorality my Bible

My sunflower youth deceived me
My wedding bed nailed me

My crime was prayer
For tomorrows never came

The road was paved with guilt
And in the night tears crept in

Humans, what have you done to my soul?
Mother, why did you not warn me at all?

Now torned and withered my lifeless body roams
Its only happiness the eternal journey home

That sweet guillotine which will part me from my Angel
That sweet knife that danced with my Devil.

Now its time to part this ancient place,
For justice was refused unto me for people's sake.

Thus my love for my Angel shall live for ever more,
And my memory with passion shall shame the Devil.


***************************************************************************

















Αγάπησα τον Άγγελο
Μα παντρεύτηκα τον Διάβολο

Η ηθική ήταν το ξόρκι μου
Και η ασυδοσία το Ευαγγέλιο μου

Τα ηλιόλουστα νιάτα μου με εξαπάτησαν
Στο νυφικό κρεβάτι μου με κάρφωσαν

Το εγκλημά μου ήταν η προσευχή
Για τ' αύριο που δεν ήρθαν την αυγή

Ο δρόμος υπήρξε στρωμένος με ενοχή μονάχα
Και τα δάκρυα σαν Ερινύες κοντοζυγιάζουν τα βράδυα.

Αχ άνθρωποι, τι κάνατε στην άμοιρη ψυχή μου,
Αχ Μητέρα, πως μπόρεσες να μη μου πεις κουβέντα πριν να δω τη φυλακή μου;

Τώρα ξεσκισμένο το μαραμένο άψυχο σώμα μου περιπλανιέται στην γη,
Η μόνη του ευτυχία είναι το αιώνιο ταξίδι

Αχ, αυτή η γλυκιά καρμανιόλα που θα με χωρίσει από τον Άγγελο μου
Αχ, αυτό το γλυκό μαχαίρι που χόρεψε με τον Διάβολο μου.

Τώρα ήρθε η ώρα να εγκαταλείψω τον αρχαίο αυτόν τόπο,
Όπου η δικαιοσύνη με περιφρόνησε για το καλό του κόσμου.

Μα και πάλι θα αγαπήσω αιώνια τον Άγγελο μου,
Και θα λησμονήσω με πάθος τον Διάβολο μου.

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

The Pastel Year



The clouds are travelling now
On a journey way afar from me
The song of the morning bird has ceased
Lest my memory would too

There are no longer tears to be shed
For withered skin has melted into ice

It was dark that day
When the clouds bowed to your call
The bench felt so cold
After the cruel goodbye

Now the lemon tree stands alone
The seasons beat it without care
Its smiles grow weary
Not letting go, it won’t let them go

The lesson was hard
The grey skies melted into pastel
And the Angel starts floating again. 

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

The boy who trapped the Copper Sun


He was old enough to know now
He cried long enough to blame himself now
He let his past dictate his decision
He let the wound obliterate any smile

As a boy he was alone
The birds were his friends
The trees were his mentors

As a boy he never spoke too much
No feminine figure intrigued him
But the tyrant female of his house

As a boy he was looking at the stars
Wishing his life would begin
Wishing to be freed from the chains

As a boy he licked his wounds easier
He hopped around like a wild child
Like a ghastly wind at night unnoticed and despaired

He was old enough to let the words come out now
He was broken enough to let go
He let his past decide his present
He did not leave room for a smile

As a man he felt awkward in the crowd
All squirmy and afraid to speak up
Always obeying others’ demands

As a man he cherished to count the coins
Thinking them his freedom
Not letting anyone tore them from him

As a man his need to feel desire
Left him abandoned and betrayed
Left him empty and bitter

As a man he hurt what he loved
That was he pleasure, his revenge
He did not care for feelings, not much

 As a man he did not even smile
But filled his hours with loneliness
And vacuumed the smiles which came his way

He was too old enough now to look back
He was too alone now to find that lost smile
He was too wrong now to forgive...himself

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Αχ, και να ξέρες...



Σε σκέφτομαι και πάλι
Αχ μοναξιά μου αγαπησιάρικη
Τι θλιβερή που είσαι μες το χαμόγελο σου

Τι θύμησες και πάλι απόψε
Τον ανυπάκουο πόνο 
Να μου καλύπτει το κορμί

Δεν ήρθε πίσω το φάντασμα
Ακούμπησε τα καρφιά του και εξατμίστηκε
Το μικρό θλιβερό εκείνο φάντασμα μου

Σε σκέφτομαι και πάλι
Μικρή μόνη μοναξιά μου
Μόνο ν'ακουγές μια φορά και μένα

Αχ, τι θα έδινα...

~Ευδοκία Βελούδου~

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Γλυκό Χάος



Ξεφτισμένα τα ρημάδια
Αλοπαρμένα τα μυαλά 
Μόνα, και δειλά

Κόβεις και ξεκόβεις εγωισμούς
Βγάζεις μάτια με μικρούς ρυθμούς
Τανγκό χορεύεις στο κενό
Ο ελέφαντας κοιτάει τον αφροδίσιο παλμό

Μικρή μου αίγλη, δε θα μάθεις ποτέ
Πως είναι τα κλωνάρια σου μικρά
Μείνει εκεί, σιωπηλή, μην ματώσεις ξανά
Το γλυκό χάος σε χαϊδεύει, ανάπνευσε...