Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Λυκόφως






Τα χαμόγελα του χθες
Έχουν γίνει δάκρυα του σήμερα

Κοιτάζω τη βαλίτσα
Που τώρα έχει μείνει άδεια

Προσεύχομαι μυστικά τα άσπρα χαράματα
Παραμιλώ σ’ αγγέλους και διαβόλους

Η αλλοιωμένη μορφή μιας αιώνιας αγάπης
Να καθοδηγεί το μουχλιασμένο μου μυαλό

Ο χρόνος σαν διαβάτης
Δεν ήξερε πως να υπουλώσει τις πληγές

Το παράθυρο σκεπάζεται ξανά απ’ το δείλι

Ένα λυκόφως που αργοπεθαίνει..




                                 

Paco de Lucia - Concierto de Aranjuez II - Adagio



4 σχόλια:

paloma είπε...

Τα λόγια σου εκφράζουν βαθιά τις σκέψεις μου!
Το τραγούδι είναι υπέροχο!

Lucrezia Borgia είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ Παλόμα.
Με καθυσηχάζει κάπως το σχόλιο σου.
Το τραγούδι μου' χει κολλήσει εδώ και μέρες..ο πόνος τους, το πάθος του, η σοφία του.

nikolastsaras είπε...

ωραία ανάρτηση ωραία μουσική επιλογή

Lucrezia Borgia είπε...

Ευχαριστώ πολύ. Χαίρομαι που σου άρεσε. :)