Deseo

Sólo tu corazón caliente,

y nada más.

Mi paraíso un campo

sin ruiseñor

ni liras,

con un río discreto

y una fuentecilla.

Sin la espuela del viento

sobre la fronda,

ni la estrella que quiere

ser hoja.

Una enorme luz

que fuera

luciérnaga

de otra,

en un campo

de miradas rotas.

Un reposo claro

y allí nuestros besos,

lunares sonoros

del eco,

se abrirían muy lejos.

Y tu corazón caliente,

nada más.

Federico García Lorca

Elvis Costello - I want you

Και τώρα;

Και τώρα;
Σου αρέσει τώρα που χάθηκαμε;
Σου αρέσει που με κυριεύουν μπάλες;
Κάπου μέσα σου ξέρεις πως υπάρχω.
Κάπου μέσα σου ξέρεις πως πονώ.
Κάπου μέσα σου ξέρεις πως υποφέρω.
Το άγαλμα σου στέκει και με κοιτά, αμίλητο, αγέρωχο, σκοτεινό.
Έχω τους τρόπους μου να σε διώχνω. 
Τι να σε κάνω άμαν είσαι φανταστικός; 
Δε μπορώ αλλιώς...

Και τώρα;
Σε ποιές αγκάλες να γύρω τα πυρωμένα δάκρυα μου να χύσω;
Σε ποιού τον ώμο να στηριχθώ όταν η γη με πέρνει κάτω;
Έγινες και εσύ τώρα χώμα...
Όλοι έτσι θα γίνουμε.
Το δικό σου ήρθε πιο νωρίς.
Δεν ήθελα να το δω. 
Το είδα. Δε λύγισα.
Το αντιμετώπισα.
Τώρα πεθαίνω κάθε ξημέρωμα. 
Φλέγομαι τα βράδυα, βογγώ για οξυγόνο.

Και τώρα; 
Τα μαραμένα σου φτερά που να’ναι, τώρα;
Μάτια μου θολά, εξαντλημένα.
Ζεις, εδώ. Μέσα μου.
Σιωπηλά. Δυνατά.

Και τώρα;
Μ’αγαπάς ακόμα;

Μετά...

Εξέφτισα. Μόνη μου. Θέλω τα ούλα.

Τζιαι τζίνον, τζιαι τον άλλον. Τζιαι τους θκιο.

Τζιαι κανένας τους εν έρκεται.

Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος.

Τζιαι σκέφτουμαι μαλακίες.

Ανοησίες, γαμώτο.

Γιατί μέσα στη νύχτα, παγώνει το γαίμα μου.

Τζιαι σκέφτουμαι την.

Τζιαι μόνο τζίνη υπάρχει.

Μόνο τζίνην αγαπώ πλέον.

Τζιαι μουθκιάζω. Ξέρεις, τζίντο γλυτζί μούθκιασμα.

Τζίντο μούθκιασμα που οδηγεί στον αέναο ύπνο.

Στα παράξενα όνειρα. Τους φρικιαστικούς εφιάλτες.

Τζιαι στα χάπια. Τζιαι στις εξόδους. Τζιαι στα ποτά.

Τζιαι στις εξάρσεις. Τζιαι στις εξαλλότητες.

Τζιαι στα όνλαϊν τσατ. Τα ανούσια τετριμένα.

Τζιαι λαλείς τους, ‘εν είμαι καλά, εξέφτισα’.

Αλλά να μεν το καταλάβει κανένας.

Τζιαι να τον θέλεις να σε αγκαλιάσει.

Τζίνος, ή ο άλλος. Τζιαι να εν δειλοί τζιαι οι θκιο.

Φαντάσματα του μυαλού.

Τζιαι υποπέφτεις. Ας πούμε γιατί;

Για ένα γαμήσι;;;;

Όι. Είπαμε, όι πλέον.

Η καρδιά σου επέθανε.

Εκάμαν σου ψυχο-κτομή/ψυχη-κτομή/ψυχε-κτομή.

Τζιαι στέκεις ακόμα. Το πως μεν με ρωτάς.

Εν το ξέρω γιατί στέκεις ακόμα.

Ενώ τζίνη εν παγωμένη.

Απλά μια δυνατή ανάμνηση.

Τζιαι μυρίζεις την το πρωί.

Τζιαι νιώθεις την το δείλις.

Τζιαι αγαπάς την ακόμα τη νύχτα.

Μες το σκοτάδι. Όταν κανένας εν θωρεί.

Όταν κανένας εν νοιάζεται.

Θέλεις ν φύεις που ούλους, που ούλα.

Θέλεις να τσιριλήσεις. Να τους τσιριλήσεις.

Που εν δειλοί, τζιαι εν παίρνουν ευκαιρίες.

Μαλάκα, γιατί εν τόσο δειλοί;;;;

Εκουράσαν με. Πραγματικά.

Αγαπώ την...

A Poem for the Grieving...

Do not stand at my grave and weep.

I am not there, I do not sleep.

I am a thousand winds that blow,

I am the diamond glints on snow.

I am the sunlight on ripened grain,

I am the gentle autumn's rain.

When you awaken in the morning's hush,

I am the swift uplifting rush

of quiet birds in circled flight.

I am the stars that shine at night.

Do not stand at my grave and cry,

I am not there, I did not die...

--Mary Frye--

Να' σαν όλα αληθινά - ΜΕΡΟΣ ΙΙ

Έλα τώρα, γιατί είσαι έτσι;
Μη γκρινιάζεις. Όλο γκρινιάζεις.
Πως θα προχωρήσουμε όταν γκρινιάζεις τόσο.

Ξάπλωσε εδώ.
Ξεκουράσου λίγο.
Ίσως το χρειάζεσαι. 

Ξέρεις είναι λεπτές οι γραμμές.
Ποιές γραμμές; 
Οι γραμμές της φαντασίας και της πραγματικότητας. 
Είναι όλα ανατρεπτικά. 
Τι είναι αληθινό...τι είναι ψεύτικο.

Ναι, έχεις δίκαιο.
Τον αγάπησα. Σφόδρα.
Αλλά να που δεν ήταν πραγματικότητα.
Ήταν όλα ένα γλυκό ψέμα.
Ξέρεις, απ' αυτά που σε σκοτώνουν. 
Αλλά εσύ τα καλοδέχεσαι έτσι κι' αλλιώς.

Τη μέρα που η ζωή σου αλλάζει
είναι απλά μια μέρα σαν τις άλλες.
Τίποτα το διαφορετικό. 
Ξεκινά σα μια κανονική μέρα.
Τα συντρίμμια στο τέλος όμως σε κάνουν να 
αντιληφθείς ότι τελικά δεν είναι απλά μια μέρα σαν τις άλλες.

Για δες. Ένα σπουργίτι.
Τι τυχερό. Πετάει. Και φεύγει.
Ναι, χαζό. Το ξέρο πως δεν είμαι δέντρο.
Και άμα θέλω και γω μπορώ να φύγω.
Ελευθερία. Αχ, πόσο σε πεθυμάω. 
Μια λέξη. Μια ολόκληρη οδύσσεια.
Πάει, πέταξε το πουλί. Έφυγε. 
Κρίμα...

Τι; Τι να του πω;
Άπαπαπαπα. Δεν είσαι στα καλά σου.
Τι ν' ακούσει από μένα πλέον. 
Λες και θα με δεχτεί.
Λες και τον θέλω. Μπα άστο.
Δεν κάνουν για μας αυτά. 
Εμείς είμαστε σαν τα σύννεφα.
Ακατάδεχτα, αδιάφορα, μόνα. 
Ότι σχήμα και να πάρουμε κανείς δε μας κοιτά.
Πάντα περνούμε απαρατήρητα. 

Τι κι αν πεθυμώ τα λειβάδια.
Σάματις θα τα ξαναδώ. 
Κι' αυτά ήσαν ένα όνειρο.
Σαν κι' εκείνον.


"Όλα όναρ και σκιά...τα πάντα ματαιότης."

Obsession

Crawling snide motions behind closed doors

Grasping the life out of you

Leaving you with guilt and chaos

Don't do it!

Not tonight, not again.

Refuse this hollow whistle inside you.

The world in there is false and full of terrors

The words are dressed in half-truths

The picture is nothing but an illusion

You believed in this binary reality

That cliff that pushed you to the edge

Now you sob for mega actions in your bed

You are the king of kings

Your kabuki mask is melting down

My poor fool! You fell again.

Now you're alone...

Ανάμνηση

Και κάπως έτσι κυλάν οι μέρες

Φεύγει άλλη μια μέρα νεότητας

Ξεθωρίζεις και εσύ μαζί τους

Και να ήθελα να σε κρατήσω

Τώρα πια δε μπορώ

Η εικόνα αλλοιώθηκε

Το γλυκό αίσθημα μέσα μου

Τώρα γέμισε με θλίψη και πικρία

Με μια οδυνηρή γεύση

Έστω κι' αν ξανάρθεις

Ο χρόνος έχει πια χαθεί

Μαζί τους τώρα και' γω.

Να' σαν όλα αληθινά

Κρύωσες;

Εγώ ξεπάγιασα.

Και σου πα να φέρεις μια κουβέρτα.

Αλλά έμενα ποτέ δε με ακούς.

Έλα τώρα, μη θυμώνεις.

Είναι που σε νοιάζομαι.

Τράβα πιο κει, θα σου κάνω παρέα.

Ξέρεις κάποτε ονειρευόμουν να ταξιδέψω σε μια όαση. Μακρινή. 

Πάντα η εικόνα της έμοιαζε τόσο ουτοπική, τόσο γαλήνια. 

Τι είπες;;; Αφελής;

Χμμμ, ναι ίσως και να έχεις δίκαιο. 

Πάνε τα όνειρα μας. Τα αφήνουμε να κυλούν στο βούρκο.

Πάλι πεινάς;

Μαααα, χθες φάγαμε. 

Τι να σου κάνω κακομοίρη μου. 

Είναι και η πείνα ανθρώπινο κατασκεύασμα.

Και γιατί σε παρακαλώ δε το καταλαβαίνεις αυτό;

Είναι όλα μέρος του μυαλού.

Όσο το εκπαιδεύεις να μην πεινάει, δε θα πεινάει.

Το ίδιο είναι και η αγάπη.

Όταν πεις στο μυαλό σου, πάψε ν' αγαπάς, θα πάψει.

Χαχαχαχα, σίγα μωρέ την δύναμη που έχει η καρδιά.

Ένα όργανο είναι και αυτό.

Ντάξει δε λέω, αλλά το εκπαιδεύεις κι' αυτό.

Σου' πα. Όλα είναι θέμα εκπαίδευσης.

Να πάλι έπεσε ένα αστέρι. 

Κάτσε να κάνω μια ευχή.

Λες να πραγματοποιηθεί;

Ήρθε σπίτι εκείνη την ημέρα. 

Έκανε ψοφόκρυο έξω. Μέσα είχε ζέστη ακόμα. 

Η μαμά μαγείρευε βραστό ρόστο. 

Τέσσερις μήνες πέρασαν για να φάμε τόσο πλούσιο φαΐ.Και κρέας. 

Θυμάμαι σα παιδάκι, ο παππούς μας έφερνε κατσικάκι απ' τη χώρα κάθε Χριστούγεννα. Μετά που έφυγε ο παππούς, πέρασαν 2 χρόνια μέχρι να καταφέρουμε να αγοράσουμε κρέας. 

Ο πατέρας πεινούσε σα λύκος.

Στη δουλειά γινόταν χαμός έλεγε.

Όλοι γιατροί κομπογιανήτες πια. 

Κανένας δε δούλευε για να βοηθήσει πραγματικά.

Όλοι για ένα κομμάτι ψωμί δουλεύαν. 

Ο Σεμπάστιαν έκατσε στη παλιά πολυθρόνα του παππού και κάπνιζε.

Έκανε μήνες να μας επισκεφθεί και ο πατέρας ήθελε να φάει καλά. 

Τι όμορφα που ήταν εκείνο το βράδυ.

Γίναμε οικογένεια και πάλι.

Τι έπαθες τώρα; Τι σε έπιασε, ντε;;

Τώρα να σε πάρω αγκαλιά. 

Αργήσαμε, ξημερώνει πάλι.

Θα μας κηνυγάει ο μπόγιας πάλι.

Λες και είμαστε και εμείς ζώα, σαν κι' αυτούς. 

Κι' εγώ νιώθω πιο ζεστά. 

Λες να φύγουμε;

Μπορεί να βρούμε φαγητό κοντά στο φούρναρη.

Είναι καλός άνθρωπος αυτός.

Δε μας κλωτσάει. 

Για δες.

Τι όμορφη που είναι η αυγή...

(to be continued...)

Απώλεια

Σκοτείνιασες πάλι 

Οι κόρες των ματιών σου μου το μαρτυρούν 

Πόσο καιρό θα μένει άδεια η αγκαλιά σου...

Μικρή ζωή που μας λείπει 

Δε θέλω το κορμί σου 

Με κουράζουν οι μικρό αστικές συνήθειες σου

Εφιάλτες με τα χείλη σου

Σκορπίζουν ματωμένα φόβο 

Στη σκουριασμένη μου καρδιά 

Σκοτείνιασα και πάλι 

Ηθελα να σε βρω μέσα στο χάος 

Και τώρα που σε βρήκα σε χάνω

Tess

I loved my Angel
But I married the Devil

Morality was my witchcraft
Immorality my Bible

My sunflower youth deceived me
My wedding bed nailed me

My crime was prayer
For tomorrows never came

The road was paved with guilt
And in the night tears crept in

Humans, what have you done to my soul?
Mother, why did you not warn me at all?

Now torned and withered my lifeless body roams
Its only happiness the eternal journey home

That sweet guillotine which will part me from my Angel
That sweet knife that danced with my Devil.

Now its time to part this ancient place,
For justice was refused unto me for people's sake.

Thus my love for my Angel shall live for ever more,
And my memory with passion shall shame the Devil.


***************************************************************************

Αγάπησα τον Άγγελο
Μα παντρεύτηκα τον Διάβολο

Η ηθική ήταν το ξόρκι μου
Και η ασυδοσία το Ευαγγέλιο μου

Τα ηλιόλουστα νιάτα μου με εξαπάτησαν
Στο νυφικό κρεβάτι μου με κάρφωσαν

Το εγκλημά μου ήταν η προσευχή
Για τ' αύριο που δεν ήρθαν την αυγή

Ο δρόμος υπήρξε στρωμένος με ενοχή μονάχα
Και τα δάκρυα σαν Ερινύες κοντοζυγιάζουν τα βράδυα.

Αχ άνθρωποι, τι κάνατε στην άμοιρη ψυχή μου,
Αχ Μητέρα, πως μπόρεσες να μη μου πεις κουβέντα πριν να δω τη φυλακή μου;

Τώρα ξεσκισμένο το μαραμένο άψυχο σώμα μου περιπλανιέται στην γη,
Η μόνη του ευτυχία είναι το αιώνιο ταξίδι

Αχ, αυτή η γλυκιά καρμανιόλα που θα με χωρίσει από τον Άγγελο μου
Αχ, αυτό το γλυκό μαχαίρι που χόρεψε με τον Διάβολο μου.

Τώρα ήρθε η ώρα να εγκαταλείψω τον αρχαίο αυτόν τόπο,
Όπου η δικαιοσύνη με περιφρόνησε για το καλό του κόσμου.

Μα και πάλι θα αγαπήσω αιώνια τον Άγγελο μου,
Και θα λησμονήσω με πάθος τον Διάβολο μου.

The Pastel Year

The clouds are travelling now

On a journey way afar from me

The song of the morning bird has ceased

Lest my memory would too

There are no longer tears to be shed

For withered skin has melted into ice

It was dark that day

When the clouds bowed to your call

The bench felt so cold

After the cruel goodbye

Now the lemon tree stands alone

The seasons beat it without care

Its smiles grow weary

Not letting go, it won’t let them go

The lesson was hard

The grey skies melted into pastel

And the Angel starts floating again. 

The boy who trapped the Copper Sun

He was old enough to know now

He cried long enough to blame himself now

He let his past dictate his decision

He let the wound obliterate any smile

As a boy he was alone

The birds were his friends

The trees were his mentors

As a boy he never spoke too much

No feminine figure intrigued him

But the tyrant female of his house

As a boy he was looking at the stars

Wishing his life would begin

Wishing to be freed from the chains

As a boy he licked his wounds easier

He hopped around like a wild child

Like a ghastly wind at night unnoticed and despaired

He was old enough to let the words come out now

He was broken enough to let go

He let his past decide his present

He did not leave room for a smile

As a man he felt awkward in the crowd

All squirmy and afraid to speak up

Always obeying others’ demands

As a man he cherished to count the coins

Thinking them his freedom

Not letting anyone tore them from him

As a man his need to feel desire

Left him abandoned and betrayed

Left him empty and bitter

As a man he hurt what he loved

That was he pleasure, his revenge

He did not care for feelings, not much

 As a man he did not even smile

But filled his hours with loneliness

And vacuumed the smiles which came his way

He was too old enough now to look back

He was too alone now to find that lost smile

He was too wrong now to forgive...himself. 

Αχ, και να ξέρες...

Σε σκέφτομαι και πάλι

Αχ μοναξιά μου αγαπησιάρικη

Τι θλιβερή που είσαι μες το χαμόγελο σου

Τι θύμησες και πάλι απόψε

Τον ανυπάκουο πόνο 

Να μου καλύπτει το κορμί

Δεν ήρθε πίσω το φάντασμα

Ακούμπησε τα καρφιά του και εξατμίστηκε

Το μικρό θλιβερό εκείνο φάντασμα μου

Σε σκέφτομαι και πάλι

Μικρή μόνη μοναξιά μου

Μόνο ν'ακουγές μια φορά και μένα

Αχ, τι θα έδινα...

~Ευδοκία Βελούδου~

Γλυκό Χάος

Ξεφτισμένα τα ρημάδια

Αλοπαρμένα τα μυαλά 

Μόνα, και δειλά

Κόβεις και ξεκόβεις εγωισμούς

Βγάζεις μάτια με μικρούς ρυθμούς

Τανγκό χορεύεις στο κενό

Ο ελέφαντας κοιτάει τον αφροδίσιο παλμό

Μικρή μου αίγλη, δε θα μάθεις ποτέ

Πως είναι τα κλωνάρια σου μικρά

Μείνει εκεί, σιωπηλή, μην ματώσεις ξανά

Το γλυκό χάος σε χαϊδεύει, ανάπνευσε...

Runaway

We fell behind from life

Bended the rules with no clue

Wished upon the faded star

And our line has come and gone

No mother to save our skin

Molting and chaffing for liberty

Filling river of tears in the shadows

Anguish our only support in the crowds

There in the wishing well I shall give thee away, my love

There in the cold sunshine our goodbyes will be known

For there were no kind horizons for young love

No memories to built upon the pain we crossed

Our graves eagerly await our call

Our mouths expecting one last drop of love

The warmth of our hearts is now a cynic stone

Bound to wound the memory till new life finds a bold pause.

~I will miss you...P.I.~

Kanye West - Runaway

Charlestons

*Photos by Artur Drążkowski

Γλυκό Πουλί της Νιότης

Εγκλωβισμένο πουλί της νιότης
Ανεμοδαρμένο να υπομένεις την άρρωστη αγάπη
Να βολοδέρνεις για ψίχουλα εμπάθειας
Μην μου κλαις, μην μου χάνεις το θάρρος τώρα
Σαν ο Βασιλιάς Ήλιος σ' αγγαλιάζει μετά απο καιρό

Διανέεις μια άνιση μάχη
Μια μάχη του έρωτα και του πόνου
Η υπομονή και ο υποβιβασμός έχουν γίνει η επέκταση σου
Και τα μικρά σου μάτια βλέπουν μόνο ομίχλες
Αγνοώντας τις ηλιαχτίδες που σ' ακολουθούν

Δε σε μάθαν πως η αγάπη είναι το πιο σκληρό όπλο;
Πως η μοναξιά είναι ο άγγελος του Θανάτου;
Μην δίνεσαι σε αδαής πρόσκαιρες λαγνείες
Αυτές θα ξεθωριάσουν, θα μαραζώσουν
Μα η καρδούλα σου ακόμα θα χτυπά για την 'αγάπη'

Κάτι φουσκώνει μες τα τρυφερά σου στήθια
Ένα απαλο φτεγούρισμα σε καλοδέχεται
Σου ψυθιρίζει γλυκά για να μην το ξεχάσεις μες τις ομίχλες:
"Είσαι πιο δυνατό απ' τον πόνο της αγάπης
μην ξεχάσεις να ακούς στο φως της ψυχής σου"

Πέτα γλυκό πουλί της νιότης...
Φτερούγισε για δυτικούς ορίζοντες
Γεμάτους χρώματα, ιδέες και περιπέτειες
Μόνο μη ξεχάσεις πως στο διάβα σου κάποτε
Συνάντησες μια άρρωστη αγάπη.


~Ευδοκία Βελούδου~


Στάθης Δρογώσης & Γιάννης Κότσιρας - Βιαστικό Πουλί του Νότου

Ελεύθερα Δάκρυα

Στάχτη τα δάκρυα

Μόνα τους κλεισμένα

Μαρασμένα κάπου στο σκότος

Πέφτουν σαν νεκροδάφνες ορφανές

Αθετημένες υποσχέσεις ρέουν στο κενό

Αφουγκράζονται τον ανθρώπινο εγωισμό

Διστάζουν να ξυπνήσουν για μας

Μένουν μόνες και μικρές

Πόσες μάχες δίνει η ψυχή

Πόσα όρη και πόσες άπλεις ν' ανεβεί

Γρατζουνισμένη, εύθραυστη, μικρή

Βλέπει τα δάκρυα της ν' αγριεύουν στην σιωπή

Και η αγάπη πλέον ζωφερή

Σαν ένα όνειρο ενός σουρεαλιστή

Στη παλάμη να μη δίνει μια ευχή

Στα σ' αγαπώ να μη δίνει οργή

Δάκρυα μικρά, δάκρυα δειλά

Παρασύρουν τον σκουριασμένο σπαραγμό

Το άτυχο νιάτο σέρνουν στην άβυσσο

Στάχτες γέμισε η μαύρη του κάμαρα

Damien Rice - Accidental Babies

Της Άρνης το Νερό

Αμνησία δεν έρχεσαι...γιατι;
Να πάρεις τα κοράλια του μυαλού μου μακριά
Δε τολμώ να ξαναπώ τις δυο λέξεις...
Με μάθαν οι άλλοι να τις φοβάμαι
Να μην τις πιστεύω και να της αποθώ
Αμνησία μου γλυκιά έλα να με πάρεις...
Φρόντισε να σκεπάσεις με σκοτάδι τις σκέψεις μου
Να πλέξεις ιστό από ατσάλι για να μη βγουν ποτέ
Αφού πλέον μόνο πόνο με γεμίζουν
Αμνησία μου, καλή μου βροντομάνα...
Γιατί να μη μου χαρίσεις συντροφιά
Θα απλώσεις το αόρατο φιλανθρωπικό σου χάδι
Να σκοτεινιάσουν οι στιγμές μου
Να πέσουν στο κενό οι ματαιότητες μου
Να ελευθερωθώ από τα ανθρώπινα όνειρα μου.
Μα γιατί καλή μου Άρνη, δε μου δίνεις το πιοτό σου;

A Leap of Faith

So a friend of mine was in a pickle with her man and wrote this letter to his elder sister, explaining her reasons for still sticking around, when she really wanted out of the sort-of-relationship they had. This letter is so sweet, she let me exhibit it, to show the importance that love plays in two people's lives:

A co-blogger this morning told me very briefly that what I should have the ‘talk’ with the object of my affection and talk things through.
I know where the object of my affection lies.
He can only give me so much. A casual-open-whenever-it-suits-him-relationship with no guarantees or promises.
This was not what I bargained for. And although when we’re together I feel his love towards me as a person, I do not yearn for just that.
I need something deeper, a more profound connection. He does not want to have a more profound connection. Not with me, at least.
I wish he didn’t only see me as a machine. I say machine, because he takes so many of my actions for granted, he forgets that I am a person too with feelings and weaknesses, and that at any given moment I might stop existing from his life.
I’d want him to care if I’d stop existing. I’d want him to seek for me. But he won’t.
So I either shut up, for the good of “the friendship” and keep whatever this is between us and I remain patient and oblivious to all his indifference and meanness or I cut ties with a razor-blade, never speak to him again, never see him again and move on.
The thing is this: I am a believer still. Not that he will change in any way, but that he will perhaps one day understand all the harm that he is committing against me.
He can be a wonderful man. He just stopped trusting and believing that someone can actually love him and care for him as one deserves in life.
He stopped believing in goodness. Your brother is a very hurt human being. And perhaps that is one of the main reasons, I cannot give up on him, or us, just yet.
He says that I can’t fix everything and some things are what they are. It’s not about fixing things or someone. It’s about offering love, hope, comfort, help when you see there’s need for it. Whether it helps or not that’s his call.
In a weird way I know he loves me, more that he will ever claim to admit. But ‘cause of the pain he carries, he defuses love and seeks for something more practical, in this case occasional pleasures of the flesh and occasional social get-togethers.
He claims the need for a more solitary life, away from people and society in general. That, I believe, it’s his fear of actually trying to form a communication with society.
I am not a society supporter myself, but to not have lived outside society’s norms, cannot possibly give you the emotional or psychological strength to withstand society’s pain. And as he has not ever lived outside his cocoon, he chooses to believe that his only sanctuary is his distance from human beings altogether.
I believe in light. Always have, always will. When I first met your brother, I saw light. A glow so bright that made me want to explore.
Then he showed me a carnal pleasure. Pleasures of the flesh are dark and insidious. They can be tricky and offer a sweet surrender, an illusion. For a while. Then they start to fade. And as the light dims on these pleasures, you start to realize how much into darkness you have been.
I am not saying that physical connection is something bad or something evil. Just that, they do not offer light in a person’s life.
Love does, though.
So, for however long I still have patience in me I will keep this charade with your brother.
I know that in this way I’m only corrupting my own psyche (soul), but this soul of mine loves him.
For what he is, for however he is. Unfortunately, he came to my life and now I bear a part of his pain as well.
Do not think me stupid, or do not say I am only doing it cause I might be more emotionally connected with him. Or because he was my first.
I am staying because I still have to. And where I still can give, I will. Even though the appreciation is not returned to me as it should for all that I give, I will keep on giving.
Because I believe in his light, still!

I believe that this light she's talking about exists in all of us. Good or bad, holy or evil, bright or dark. We all have it. Whether we choose to accept this light from another human being is clearly an individual act. An act of faith. A leap of faith. Whether we are strong enough to grasp the hand of someone else and say, I will walk with you, in good and evil...that is the true challenge of life!

Σήμερα...σε μισώ

Σήμερα σε μισώ λιγότερο...
Αλλά σε απεχθάνομαι που υπάρχεις μέσα μου
Χθες για μια στιγμή ένιωσα την αγάπη σου
Μετά ζαλίστηκα και έπεσα σε μαύρο λήθαργο
Σήμερα σε μισώ ακόμη...
Για όλα όσα δε μπορώ να σου πω
Που νιώθω ενοχές για την αγάπη μου
Που με καταστρέφω για να είσαι εσύ καλά
Σήμερα σε μισώ περισσότερο...
Γιατί δε μπορώ να σου βάλω τέλος
Που δε μπορώ να σε σταματήσω για να ζήσω
Γιατί υπάρχεις μέσα μου ακόμη
Σήμερα σε μισώ λιγότερο...

The Innocent One

Round it spins and off it flies
Wide and high it leaps the skies
The bird now sleeps in Harper lies
Forevermore its sorrow dies

Round again its heart that bled
Believing in the lion’s crest
Bargaining its life in shred
Forevermore he would always regret

Round again the lust the bird misled
Loot and treasures to spoil the life of a hen
Blowing its morals in pleasure’s bed
Forevermore it became morose for death!

Septic Flesh - Mad Architect

Words...

Words…
Thy impudence needs murdering
Thy impertinence needs a dagger acquaintance
Thy arrogant glow needs to be stabbed to red

Words…
So foolishly you extol thy selves
So bitterly you dance upon my wounds
So feverishly you glaze in my cold

Words…
Be gone you murdering ministers of love
No wounded heart of mine craves for your false sympathies
No time have I for thee and thy juvenile gamesters

Words…
You have dressed in grey’s false fashion
Thou blundering mascots of pain and suffering
In this whitened solitude of mine, away with you I bid

Words…
In thy innocence you slain poor creatures
Bellowing thy false realities and cruel desires
Demanding a lot out of nothing

Words…

Murdering words…go away…away…away

Λόγια

Λόγια..
Δε σας θέλω, να φύγετε
Να πάτε στην άβυσσο, να χαθείτε
Να κρυφτείτε στα άδυτα μονοπάτια
Να μη κοιτάτε το πρόσωπο μου γλυκά
Να μη χορεύεται αυθόρμητα πάνω στις πληγές μου

Λόγια..
Παραστάτες του αέρα
Που έρχεστε και φεύγετε σαν κλέφτες
Τρυπάτε τα τείχη που με αίμα ύψωσα
Σφυρηλατώντας τις πραγματικές σας έννοιες

Λόγια..
Να σας καρφώσω με του θυμού το στιλέτο
Να πλυμμυρίσει η ευφορία σας με πίσσα μαύρη
Να φανερωθεί το σκοτάδι σας
Για να μη με ξεγελά το επιφανειακό φως σας

Λόγια..
Ασταθής κι αυθόρμητα
Δε σας θέλω, να πορευθείτε για αλλού
Φυγέτε από μένα!,
Μες τη μοναξιά και την ησυχία μου

Λόγια..
Τρυφερά και ψεύτικα
Δε σας πιστεύω πια
Δεν έχω δύναμη να σας δώσω
Ούτε μια ουτοπική συνέχεια

Λόγια..

Για εκείνην...

Μοιχαλίδα αγάπη που σε ξόρκια ακρωτιριάζεσαι

Φωναχτές πληγές των καπιταλιστικών δοντιών που επωμίζονται

Άσχετες ευθύνες φίλων και πεζών

Να επαναφέρουν μνήμες μαγικών πορνιδίων

Λόγια άστοχα, όνειρα σφαγμένα

Στέλνοντας ανούσια μηνύματα, και σαπισμένα

Φοβέρες μιας χαμένης ιερόδουλης ψυχής

Να φέγγουν στα ηφαιστειώδες σκοτάδια της κωμικής ζωής..

Λεμονανθός

Εκεί τριγύρω ψυθιρίσματα ακούς

Στολισμένο με του πατέρα Ήλιου του λευκού,

Ν’ ανεμίζεις μες τις πλαγιές ενός μικρού βουνού

Αφήνοντας το άρωμα να ταξιδεύει για τ’ αλλού.



Απριλιάτικε μου λεμονοανθέ!

Υποσκιασμένο μου μικρό και ανθισμένο,

Σαν γεννηθείς μες τα φυλλώματα των δέντρων

Αναστέναξε, και δώσε παύση στις προηγούμενες μπόρες.



Ο κακός ο Μάρτης πέταξε, και σκόρπισε γι’ αλλού

Καιρός να γίνει πανηγύρι λεμονιάτικο στα κλωνιά

Να χορέψουν οι ευωδιές πάνω από τα πέτρινα μυαλά

Να φτερουγίσει η άνοιξη του μικρού λεμονανθού.