Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα literature. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα literature. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

Crave









“And I want to play hide-and-seek and give you my clothes and tell you I like your shoes and sit on the steps while you take a bath and massage your neck and kiss your feet and hold your hand and go for a meal and not mind when you eat my food and meet you at Rudy's and talk about the day and type up your letters and carry your boxes and laugh at your paranoia and give you tapes you don't listen to and watch great films and watch terrible films and complain about the radio and take pictures of you when you're sleeping and get up to fetch you coffee and bagels and Danish and go to Florent and drink coffee at midnight and have you steal my cigarettes and never be able to find a match and tell you about the tv programme I saw the night before and take you to the eye hospital and not laugh at your jokes and want you in the morning but let you sleep for a while and kiss your back and stroke your skin and tell you how much I love your hair your eyes your lips your neck your breasts your arse your and sit on the steps smoking till your neighbour comes home and sit on the steps smoking till you come home and worry when you're late and be amazed when you're early and give you sunflowers and go to your party and dance till I'm black and be sorry when I'm wrong and happy when you forgive me and look at your photos and wish I'd known you forever and hear your voice in my ear and feel your skin on my skin and get scared when you're angry and your eye has gone red and the other eye blue and your hair to the left and your face oriental and tell you you're gorgeous and hug you when you're anxious and hold you when you hurt and want you when I smell you and offend you when I touch you and whimper when I'm next to you and whimper when I'm not and dribble on your breast and smother you in the night and get cold when you take the blanket and hot when you don't and melt when you smile and dissolve when you laugh and not understand why you think I'm rejecting you when I'm not rejecting you and wonder how you could think I'd ever reject you and wonder who you are but accept you anyway and tell you about the tree angel enchanted forest boy who flew across the ocean because he loved you and write poems for you and wonder why you don't believe me and have a feeling so deep I can't find words for it and want to buy you a kitten I'd get jealous of because it would get more attention than me and keep you in bed when you have to go and cry like a baby when you finally do and get rid of the roaches and buy you presents you don't want and take them away again and ask you to marry me and you say no again but keep on asking because though you think I don't mean it I do always have from the first time I asked you and wander the city thinking it's empty without you and want what you want and think I'm losing myself but know I'm safe with you and tell you the worst of me and try to give you the best of me because you don't deserve any less and answer your questions when I'd rather not and tell you the truth when I really don't want to and try to be honest because I know you prefer it and think it's all over but hang on in for just ten more minutes before you throw me out of your life and forget who I am and try to get closer to you because it's beautiful learning to know you and well worth the effort and speak German to you badly and Hebrew to you worse and make love with you at three in the morning and somehow somehow somehow communicate some of the overwhelming undying overpowering unconditional all-encompassing heart-enriching mind-expanding on-going never-ending love I have for you.” 

― Sarah Kane, Crave



                          

Leonard Cohen - Vilanelle For Our Time



Τετάρτη 15 Ιανουαρίου 2014

"ΛΗΘΗ" - Λορέντζος Μαβίλης























Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε

τὴν πίκρια τῆς ζωῆς.
Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ακλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς,
ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι
Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.
Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.
Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.










Σταύρος Σιόλας - Της Άρνης το Νερό



Πέμπτη 16 Μαΐου 2013

A Poem for the Grieving...




Do not stand at my grave and weep.
I am not there, I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain,
I am the gentle autumn's rain.
When you awaken in the morning's hush,
I am the swift uplifting rush
of quiet birds in circled flight.
I am the stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there, I did not die...

--Mary Frye--

Τρίτη 14 Μαΐου 2013

Να' σαν όλα αληθινά - ΜΕΡΟΣ ΙΙ























Έλα τώρα, γιατί είσαι έτσι;
Μη γκρινιάζεις. Όλο γκρινιάζεις.
Πως θα προχωρήσουμε όταν γκρινιάζεις τόσο.

Ξάπλωσε εδώ.
Ξεκουράσου λίγο.
Ίσως το χρειάζεσαι. 

Ξέρεις είναι λεπτές οι γραμμές.
Ποιές γραμμές; 
Οι γραμμές της φαντασίας και της πραγματικότητας. 
Είναι όλα ανατρεπτικά. 
Τι είναι αληθινό...τι είναι ψεύτικο.

Ναι, έχεις δίκαιο.
Τον αγάπησα. Σφόδρα.
Αλλά να που δεν ήταν πραγματικότητα.
Ήταν όλα ένα γλυκό ψέμα.
Ξέρεις, απ' αυτά που σε σκοτώνουν. 
Αλλά εσύ τα καλοδέχεσαι έτσι κι' αλλιώς.

Τη μέρα που η ζωή σου αλλάζει
είναι απλά μια μέρα σαν τις άλλες.
Τίποτα το διαφορετικό. 
Ξεκινά σα μια κανονική μέρα.
Τα συντρίμμια στο τέλος όμως σε κάνουν να 
αντιληφθείς ότι τελικά δεν είναι απλά μια μέρα σαν τις άλλες.

Για δες. Ένα σπουργίτι.
Τι τυχερό. Πετάει. Και φεύγει.
Ναι, χαζό. Το ξέρο πως δεν είμαι δέντρο.
Και άμα θέλω και γω μπορώ να φύγω.
Ελευθερία. Αχ, πόσο σε πεθυμάω. 
Μια λέξη. Μια ολόκληρη οδύσσεια.
Πάει, πέταξε το πουλί. Έφυγε. 
Κρίμα...

Τι; Τι να του πω;
Άπαπαπαπα. Δεν είσαι στα καλά σου.
Τι ν' ακούσει από μένα πλέον. 
Λες και θα με δεχτεί.
Λες και τον θέλω. Μπα άστο.
Δεν κάνουν για μας αυτά. 
Εμείς είμαστε σαν τα σύννεφα.
Ακατάδεχτα, αδιάφορα, μόνα. 
Ότι σχήμα και να πάρουμε κανείς δε μας κοιτά.
Πάντα περνούμε απαρατήρητα. 

Τι κι αν πεθυμώ τα λειβάδια.
Σάματις θα τα ξαναδώ. 
Κι' αυτά ήσαν ένα όνειρο.
Σαν κι' εκείνον.


"Όλα όναρ και σκιά...τα πάντα ματαιότης."

Πέμπτη 9 Μαΐου 2013

Να' σαν όλα αληθινά

Κρύωσες;
Εγώ ξεπάγιασα.
Και σου πα να φέρεις μια κουβέρτα.
Αλλά έμενα ποτέ δε με ακούς.
Έλα τώρα, μη θυμώνεις.
Είναι που σε νοιάζομαι.
Τράβα πιο κει, θα σου κάνω παρέα.

Ξέρεις κάποτε ονειρευόμουν να ταξιδέψω σε μια όαση. Μακρινή. 
Πάντα η εικόνα της έμοιαζε τόσο ουτοπική, τόσο γαλήνια. 
Τι είπες;;; Αφελής;
Χμμμ, ναι ίσως και να έχεις δίκαιο. 
Πάνε τα όνειρα μας. Τα αφήνουμε να κυλούν στο βούρκο.

Πάλι πεινάς;
Μαααα, χθες φάγαμε. 
Τι να σου κάνω κακομοίρη μου. 
Είναι και η πείνα ανθρώπινο κατασκεύασμα.
Και γιατί σε παρακαλώ δε το καταλαβαίνεις αυτό;
Είναι όλα μέρος του μυαλού.
Όσο το εκπαιδεύεις να μην πεινάει, δε θα πεινάει.
Το ίδιο είναι και η αγάπη.
Όταν πεις στο μυαλό σου, πάψε ν' αγαπάς, θα πάψει.
Χαχαχαχα, σίγα μωρέ την δύναμη που έχει η καρδιά.
Ένα όργανο είναι και αυτό.
Ντάξει δε λέω, αλλά το εκπαιδεύεις κι' αυτό.
Σου' πα. Όλα είναι θέμα εκπαίδευσης.

Να πάλι έπεσε ένα αστέρι. 
Κάτσε να κάνω μια ευχή.
Λες να πραγματοποιηθεί;

Ήρθε σπίτι εκείνη την ημέρα. 
Έκανε ψοφόκρυο έξω. Μέσα είχε ζέστη ακόμα. 
Η μαμά μαγείρευε βραστό ρόστο. 
Τέσσερις μήνες πέρασαν για να φάμε τόσο πλούσιο φαΐ.Και κρέας. 
Θυμάμαι σα παιδάκι, ο παππούς μας έφερνε κατσικάκι απ' τη χώρα κάθε Χριστούγεννα. Μετά που έφυγε ο παππούς, πέρασαν 2 χρόνια μέχρι να καταφέρουμε να αγοράσουμε κρέας. 
Ο πατέρας πεινούσε σα λύκος.
Στη δουλειά γινόταν χαμός έλεγε.
Όλοι γιατροί κομπογιανήτες πια. 
Κανένας δε δούλευε για να βοηθήσει πραγματικά.
Όλοι για ένα κομμάτι ψωμί δουλεύαν. 
Ο Σεμπάστιαν έκατσε στη παλιά πολυθρόνα του παππού και κάπνιζε.
Έκανε μήνες να μας επισκεφθεί και ο πατέρας ήθελε να φάει καλά. 
Τι όμορφα που ήταν εκείνο το βράδυ.
Γίναμε οικογένεια και πάλι.

Τι έπαθες τώρα; Τι σε έπιασε, ντε;;
Τώρα να σε πάρω αγκαλιά. 

Αργήσαμε, ξημερώνει πάλι.
Θα μας κηνυγάει ο μπόγιας πάλι.
Λες και είμαστε και εμείς ζώα, σαν κι' αυτούς. 
Κι' εγώ νιώθω πιο ζεστά. 

Λες να φύγουμε;
Μπορεί να βρούμε φαγητό κοντά στο φούρναρη.
Είναι καλός άνθρωπος αυτός.
Δε μας κλωτσάει. 

Για δες.
Τι όμορφη που είναι η αυγή...






(to be continued...)

Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

The Innocent One



Round it spins and off it flies
Wide and high it leaps the skies
The bird now sleeps in Harper lies
Forevermore its sorrow dies

Round again its heart that bled
Believing in the lion’s crest
Bargaining its life in shred
Forevermore he would always regret

Round again the lust the bird misled
Loot and treasures to spoil the life of a hen
Blowing its morals in pleasure’s bed
Forevermore it became morose for death!

Τρίτη 15 Μαρτίου 2011

Κομμάτια της Άνοιξης μας

Εκεί, μέσα στο φως
Εκεί φάνηκε η δειλία σου
Εκεί που συναντήθηκαν τα μάτια μας
Εκεί που δεν άρθρωσες μιλιά

Εκεί που πάγωσε το πρόσωπο σου
Εκεί που μου είχες δώσει τη πρώτο φιλί
Εκεί που ζεστάθηκες μέσα μου
Εκεί αποφάσισες να μας τελειώσεις

Εκεί που τα λόγια σου έφυγαν
Εκεί που ενέδωσες στην αγνότητα μου
Εκεί που τώρα δεν βρίσκεις ενδιαφέρον
Εκεί όπου γέμισες τη μοναξιά σου με μένα

Εκεί τώρα στέκεσαι και με κοιτάς
Εκεί που σαν να ήταν το χτες μια λίμνη απο πάγο
Εκεί μου μιλάς τώρα σαν άγνωστος γνωστός
Εκεί μου δείχνεις την μικροψυχία σου

Εκεί όπου τα φιλιά σου έκαιγαν
Εκεί όπου η αγκαλιά σου είχε ανοίξει πελώρια
Εκεί τώρα βυθίζεις κάποια άλλη
Εκεί με συνοδεύεις εθελοντικά στη κρεπάλη

Ντροπή και όνοιδος!
Ανεδέστατε, μικρέ δειλέ
Που στο ύψος σου δε στέκεσαι
Την αλήθεια να μου πεις...

«Το εγώ μου είναι πιο σημαντικό
Απο το εσύ!»


Μικρέ, αναιδέστατε,
Μαριονέττα της ντροπής
Που για μερική ευχαρίστηση
Τη ψυχή μου πούλησες...

Εκεί σε καρτερά ψυχοραγώντας
Η καρδιά μου...

Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011

Ελπίδα...

Ήταν κρύο...
Μια αγκαλιά δειλή τη σκέπασε
Λόγια ψιθυριστά σα μουσική
«Θα’ μαι πάντα εδώ»

Κάνει κρύο...
Η ανάμνηση της αγκαλιάς τη πόνεσε
Σιωπή τώρα σα μοιρολόγι
«Δεν είσαι εδώ πια»

Δεν υπάρχει αντίληψη για το αντίο,
Το αντίο που δε πρόλαβε να πει
Εκείνος της το έδωσε και τη περιφρόνησε

Να την, ακόμη περιμένει
Καρτερεί πως θα υπάρξει γλυκό πισογύρισμα
Ξεπουπουλιάζοντας τον εαυτό της, περιμένει...

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011

Νοσταλγία

Τι κι αν η θύμηση σου ζει ακόμη;
Πως πατάς διαγραφή στις αναμνήσεις;
Πως να σκοτώσεις τα σημάδια της τρυφερότητας;
Τι κι αν τα αποτυπώματα ζουν ακόμη πάνω σου;

Λέξεις που δεν ειπώθηκαν
Αλλά τα μάτια μας μας πρόδωσαν
Φιλιά μες τα σκοτάδια που μας κλάπηκαν
Συγγνώμες που τα δάκρυα δεν κράτησαν

Αισθήματα που δεν υποσχέθηκαν
Φόβοι που τα μάτια μας εσφάλισαν
Κρυφά χάδια που δε ξανάρθαν
Και μια σιωπή να κυλά ανάμεσα μας

Παρασκευή 20 Αυγούστου 2010

Birth Day March


Birth Day March

The black eyed maid grasped hope in the middle of the abyss
Dressed in moonlight that golden starry night of bliss
Kingdoms fled and chaos spread in her wings
For all the ghosts of the past have finally gone amiss
Honesty belonged to her wicked senses of tenderness
And all the passions within her roared and heaved in her caress
Oceans of phantoms shipwrecked in her dreams for years
Blasting the walls of flesh, for pleasure was her wish
Parting hid in its inevitability of a secret mournful kiss
For lovers fear to live the grand passions of the East!


For this day the ass angel opened the doors of heaven
To let light in, like myriad times before the witchdoctors closed the lanterns
The magnanimity of her microcosm shuddered in the oceans of hope
For drowning sparkled more feasible within her bones
Sizzling narrow-mind labyrinths have tortured her since she was a babe
A sea of tears showed her nothing but hollow roads and the mask of the cruel Fate
‘Twas time to sequester the old tales of eternity and hope
For evil had disguised itself to her in forms of promised love
The better was yet unknown to her ineffable fantasies
Yet the blooming drew nearer with her marching birth days!

Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010

Small Passions

The little pieces of me
I desire for thee to love
My small fleshy details
I want thee to cherish
The essence of my spirit
For your pleasure to adore
The core of my exotic fruit
To melt your delactables tastes
When the two pulses
Erupt into one unision of hedonism
When the blood flows the same
The mind will be one with the heart
Every trace on me
For your pleasure exists
To keep them for your shrine
To mould them and gaze at them
The small pieces on me
For you to relish and ravish
With thy mighty strength
And tiger's pulse to shred
With thy eagle arms to shelter
With thy lion's groan to surrender
Lips like velvet rose petals
And a fleshy glow to burn mine eyes
The heat waves of my unawakened flesh
Find thy magnetism blinding to mine soul
My unaware heart was barred for life
From thy barbarian sultriness
Forcing this Celtic beast
Yield to an ethereal flower
A sinful imprinting on a no where passion
An abundance of hopeless feelings
Will be my deathly warranty
For letting me loving thee
My small traces will fade in eternity
My little passions will melt away in infinity
Thou shalt never taste the tiny bits of me
Thou shalt never come to know my every inch of flesh
Thou shalt stay stranger to my physical materials
Thou shalt never acquaint thyself with my small passions.

Infinite Memorandum

A few more lies
Have dressed up for disguise
A few more moments
In error they have caved in
A jar of hope broke
The emptiness flowed in the room
Those lies are witches
Past leaders that conquer the present
Those lies have befriended corruption
They have danced with greed and madness
Swirled around the world’s daisies
And poisoned infants in the dreams
The jar of hope bended down to slavery
And broke for humanity…
A few more lies will fill the emptiness
And loneliness becomes the Medea Queen
The Mother of Chaos in Kingdom come
Will drive the jars of profanity in line
And drive a stake to the faithful
The Mother of Madness will lead to the Fall
The guardians will be the Daggers
Honesty will embroider her silk Veil
Paint the Mortal Lips with Blood
And the jars will be filled with Resistance
Jeopardize their human innocence
For the Halt is Nigh
…for the cold is night
Such as the Warm beasts will conquer
And shed a red river for the Frozen
Memory shall have her trail painted
Carved in the history papers
And Infinity shall consume all
…and despair none living thing, no more!

Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Ερωτευμένος Νόμος

Κάποια ρόδα αναστενάζουν
Ξαστεριά σα πέφτει
Κι ο νόμος καλπάζει
Με τα ουράνια να του φωνάζουν

Η βουβή μήτρα ξενυχτά
Τα αστέρια κοιτά καρτερικά
Μάτια του νόμου αναζητά
Που ταξιδεύουν σε της το νοτιά
Γιομάτα με αίμα και κλαδιά
Γιομάτα με όνειρα και κλειδιά
Μέσα σε πελάγη πλέουν τα φαντάσματα τα μικρά
Ξεπλένοντας τη ντροπή από την αγάπη τη παλιά

Τα κλαδιά του νόμου έφτασαν κι εδώ
Σε αχανής δρόμους με ονόματα και όρους
Τα μάτια της αστραπής έγειραν στον ύπνο τον απλό
Σαν ξεχάστηκαν να παλέψουν για της πικρούς νόμους
Σαν λάμψη απρόσμενη αποκαλύπτεται ξανά
Ο βαρύς ο νόμος του ήλιο μέσα από τα σύννεφα

Τα χείλη τα ροδαλά
Που τόσο πολύ φοβούνται τα όνειρα
Που τόσο τα ποθούν τα λιοντάρια
Τα χείλη τα σκοτεινά

Ο νόμος είναι γραμμένος στη πέτρα του Βορρά
Και με λαμπάδες παίζει τα πρωινά
Της Μαργαριταρένιες Πύλες άγρυπνος καρτερά
Το δαχτυλίδι της ένωσης να δέσει Παντοτινά

Το Όνειρο του Πάνα







Κι’ αν εγώ θέλω να γύρω
Με μυριάδες καλέσματα να σε νανουρίσω
Με χιλιάδες τρόπους να σε φιλήσω
Κι αν η ζωή ετούτη πλάστηκε για σε
Αν το κορμί μορφώθηκε για μια ντροπή
Αν τα χείλη καρτερικά σε κλαίνε
Τον νόμο τον σκληρό τον απωθούν και τον καίνε
Αν τα μάτια μου μαργαριτάρια σε γεμίζουν
Κρυφά κάτω από τις λεύκες
Μελώματα ανοιξιάτικα σε ποτίζουν
Μικρά διαμάντια λόγου σου χαρίζουν
Που δειλά θα μείνουνε στα σκοτεινά
Τα γράμματα μου, αγάπη μου, που δε τα θέλει η καρδιά
Ένα μαργαριτάρι να δένει το δάχτυλο σου
Ένας σοφός δεσμός να σε μπερδεύει στον ύπνο σου
Κι αν εγώ δε σε θέλω να ζεις μέσα μου…
Κι αν η όψη σου έχει γίνει προσβολή για μένα
Αν τα όνειρα μου φέρνουνε το στήθος σου στο δικό μου
Και αν τα μαύρα μαλλιά μου αγκαλιάζουν το πόνο σου
Αν όλα αυτά δεν έφθιναν στη καρδιά μου
Κι αν όλα δεν ήταν ένα αχανές όνειρο…
Τότε τα φιλιά σου θα ήταν δικά μου
Και η σάρκες θα ήταν η ένωση μας
Το μυαλό η ώθηση μας,
Η καρδιά η αιωνιότητα μας.
Μα τα φιλιά, η σάρκα, η καρδιά είναι νεφέλες
Αστάρτες του Βορρά…
Προγραμματισμένες για την δικιά σου ένωση
…με άλλα μαργαριτάρια, άλλης καρδιάς.

Τρίτη 22 Ιουνίου 2010

Βαθιά Ψυχή

Και συ μια μνήμη κενή
Μια σκιά τρυφερή
Μια ψυχρή ωδή
Μια φουσκωμένη όαση

Τα μάτια ρέουν ντροπή
Για πόθο αιχμής
Ερωτευμένη σιωπή
Μένει στα όρια βουβή

Κυβερνιέσαι από άλλο πλανήτη
Κουβαλιέσαι με υπόσταση
Στο δικό μου το σπίτι
Περπατώντας με γυμνή ψυχή

Θα σβήσει το μυαλό τη μνήμη
Η καρδιά θα κλαίει σαν Αριάδνη
Για τα μάτια και τη καρδιά τη φωτεινή
Που ποτέ δικιά της δε θα γίνει

Εσύ ένα δέντρο με καρπούς
Εγώ ένας θάμνος με στεναγμούς
Εσύ ανθισμένος ήλιος της Αυγής
Εγώ ποτισμένο φαρμάκι της Γης

Μακριά από μένα, Φτερωτέ!
Μακριά από τη καρδιά μου τη μαύρη…
Πριν πέσω σε φεγγαρόφωτους ωκεανούς
Θα βυθίσω τη θύμηση σου στους επτά ουρανούς

Μακριά βαθιά ψυχή
Δε βαστάει η νεκρή υπομονή
Τσουρουφλίστηκε η βαθιά τιμή,
Για να σε αφήσει πίσω η ερωτευμένη μου πνοή.

Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010

Band of Bonds

Band of Bonds

A decomposing wanton shadow that I may be
Thy absence pending on my folly dreams

Narrow escapism from the bloody gap of our existence
Chaos comes and hangs on Lanterns of our Distance

Forever our eyes shall glitter our Darkness
Distilment of our perfume will flee into the Heavens.

Forever mine thou shalt not in real time be
For 'twas too late my arrival in thy present that came to be

Amongst the ghastly shadows this yearn of mine shall live
Plundering in false eluded imagery of our bestial love-making

Thy truth combined in my hollow dreamy figurines, will always weep
Thine passion in my Redness will always find shelter in the Misty Sleep

Do not forgot to call for me in life beyond our human Destiny
When ashes thy spirit shall become, fly for me in the gaping Deep

And yet..tis too early an hour to cry so shamelessly
For passions bent by human apostrophe

Indulge my pale merits and place a signature upon my grave
When time shall come and our spirit lose their way...

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

Ωδή στον Χτύπο της Καρδιάς







Χτύπος μιας καρδιάς
Μουδιάζει τη μαυρίλα μου
Φωνές άσπρες που με κάλυψαν
Κραυγές μαύρες που με έσφαξαν.

Τα συγγνώμη άλλαξαν μορφές
Από ηλιοτρόπια σε παγόβουνα,
Από αθώα φεγγάρια
Σε τυραννικούς Ήλιους.

Η τρύπα μέσα στη θάλασσα μου πονεί
Πέταλα μαδάει η καρδιά
Για ανθρώπινους ήρωες αδημονεί,
Τα ψίχουλα μαζεύει στην ακρογιαλιά.

Ο χτύπος της καρδιάς με καρτερεί
Σαν ξεθωριασμένο νανούρισμα.
Το προσκλητήριο θανάτου της
Ένα ολοκαύτωμα ψυχής.

Βουίζει το σκαθάρι με οργή,
Και ανατέλλει η σιωπή στα πρόσωπα μας,
Καταρράκτες οργίων είναι τα μελλούμενα ,
Κοίμηση αθώων τα ζητούμενα.

Κι ο χτύπος τη καρδιάς σου εκεί•
Να μου μοιράζει πετιμέζια,
Να ξεδιψάω στα δικά σου πόδια,
Να με κοιμίζει αιώνια.

Σάββατο 1 Μαΐου 2010

Δίεση




Απόψε τα αστέρια θα με συγχωρέσουν
Γιατί θα πάψω να υποκρίνομαι
Ότι ζω με την ανοιχτή πληγή που μου έπλεξες
Τόσο αόρατα, με τόση μαεστρία

Επτασφράγιστο μυστικό
Ετούτη η απόσταση από τη ζωή
Που με σημάδεψε τη μέρα του αντίο σου

Κλέψε τις δακρυσμένες μου ματιές
Και δώσε το κλειδί μας
Στις Σειρήνες που σε προστατεύουν

Να υψώσεις τη μαύρη σημαία
Που θα ζητωκραυγάζει το τέλος
Της μικρής ανόητης Ελπίδας
Της μικρής τοσοδούλας.

Και σα το φέρετρο θα υψώνεται
Τα ξόρκια σου να κάψεις
Τη θάλασσα να μοιράσεις στα δυο
Τα άσπρα σου όνειρα
Το χρώμα της πίκρας θα χαρούν.

Ode to the Bred-Winner Figure



Forget me not, he softly whispered
Forgive me always, his ego blistered

The game was quit, in our cold embrace
The bond was ripped, from the fire-eyes escape

You grew me up, like a seagull does its young
The rights and wrongs, to avoid in a storm

When tempests came, and disturbed my slumber
Your lights bedazzled my pathways that were under

No Hades more fierce than our mighty will
No better Stallion to work us out from our Dreams

Mentor of Despite you drew your shadow to Be
With neglect to share thy Ropes with Generosity

My Father, always proud and shamed
Thy pain, my sorrow, thy hate, my aim

Another day unseized in thy pallid routine
Thy nightmares are prolonged by the bred-winning schemes

My heart shall Travel abroad without Us
And when I’m laid cold, I remember to Forgive Us…