Septic Flesh - Mad Architect

Words...

Words…
Thy impudence needs murdering
Thy impertinence needs a dagger acquaintance
Thy arrogant glow needs to be stabbed to red

Words…
So foolishly you extol thy selves
So bitterly you dance upon my wounds
So feverishly you glaze in my cold

Words…
Be gone you murdering ministers of love
No wounded heart of mine craves for your false sympathies
No time have I for thee and thy juvenile gamesters

Words…
You have dressed in grey’s false fashion
Thou blundering mascots of pain and suffering
In this whitened solitude of mine, away with you I bid

Words…
In thy innocence you slain poor creatures
Bellowing thy false realities and cruel desires
Demanding a lot out of nothing

Words…

Murdering words…go away…away…away

Λόγια

Λόγια..
Δε σας θέλω, να φύγετε
Να πάτε στην άβυσσο, να χαθείτε
Να κρυφτείτε στα άδυτα μονοπάτια
Να μη κοιτάτε το πρόσωπο μου γλυκά
Να μη χορεύεται αυθόρμητα πάνω στις πληγές μου

Λόγια..
Παραστάτες του αέρα
Που έρχεστε και φεύγετε σαν κλέφτες
Τρυπάτε τα τείχη που με αίμα ύψωσα
Σφυρηλατώντας τις πραγματικές σας έννοιες

Λόγια..
Να σας καρφώσω με του θυμού το στιλέτο
Να πλυμμυρίσει η ευφορία σας με πίσσα μαύρη
Να φανερωθεί το σκοτάδι σας
Για να μη με ξεγελά το επιφανειακό φως σας

Λόγια..
Ασταθής κι αυθόρμητα
Δε σας θέλω, να πορευθείτε για αλλού
Φυγέτε από μένα!,
Μες τη μοναξιά και την ησυχία μου

Λόγια..
Τρυφερά και ψεύτικα
Δε σας πιστεύω πια
Δεν έχω δύναμη να σας δώσω
Ούτε μια ουτοπική συνέχεια

Λόγια..

Για εκείνην...

Μοιχαλίδα αγάπη που σε ξόρκια ακρωτιριάζεσαι

Φωναχτές πληγές των καπιταλιστικών δοντιών που επωμίζονται

Άσχετες ευθύνες φίλων και πεζών

Να επαναφέρουν μνήμες μαγικών πορνιδίων

Λόγια άστοχα, όνειρα σφαγμένα

Στέλνοντας ανούσια μηνύματα, και σαπισμένα

Φοβέρες μιας χαμένης ιερόδουλης ψυχής

Να φέγγουν στα ηφαιστειώδες σκοτάδια της κωμικής ζωής..

Λεμονανθός

Εκεί τριγύρω ψυθιρίσματα ακούς

Στολισμένο με του πατέρα Ήλιου του λευκού,

Ν’ ανεμίζεις μες τις πλαγιές ενός μικρού βουνού

Αφήνοντας το άρωμα να ταξιδεύει για τ’ αλλού.



Απριλιάτικε μου λεμονοανθέ!

Υποσκιασμένο μου μικρό και ανθισμένο,

Σαν γεννηθείς μες τα φυλλώματα των δέντρων

Αναστέναξε, και δώσε παύση στις προηγούμενες μπόρες.



Ο κακός ο Μάρτης πέταξε, και σκόρπισε γι’ αλλού

Καιρός να γίνει πανηγύρι λεμονιάτικο στα κλωνιά

Να χορέψουν οι ευωδιές πάνω από τα πέτρινα μυαλά

Να φτερουγίσει η άνοιξη του μικρού λεμονανθού.

Μερικοί καπνοί δε σβήνουν
Άλλα μονοπάτια σε οδηγούν σε αδιέξοδα
Κάποιοι φόβοι δε ξεχνιούνται
Το ζώο μέσα σου μάχεται ακόμη

Φεύγεις για να μην ακούς πια
Κλείνεις τις πύλες σου και κοιμάσαι
Στη μέση του ονείρου είναι η πραγματικότητα σου
Μια αλήθεια αβάστaχτη σαν το είναι σου

Παίρνεις μόνο τον εαυτό σου
Όλα τα άλλα είναι ανούσια αγαθά
Στρέφεσαι στον ήλιο χωρίς τύψεις πλέον
Γιατί ορίζεις εσύ το μονοπάτι

~Εμπνευσμένο από το Into the Wild~

Brandi Carlile - That Year

Κομμάτια της Άνοιξης μας

Εκεί, μέσα στο φως
Εκεί φάνηκε η δειλία σου
Εκεί που συναντήθηκαν τα μάτια μας
Εκεί που δεν άρθρωσες μιλιά

Εκεί που πάγωσε το πρόσωπο σου
Εκεί που μου είχες δώσει τη πρώτο φιλί
Εκεί που ζεστάθηκες μέσα μου
Εκεί αποφάσισες να μας τελειώσεις

Εκεί που τα λόγια σου έφυγαν
Εκεί που ενέδωσες στην αγνότητα μου
Εκεί που τώρα δεν βρίσκεις ενδιαφέρον
Εκεί όπου γέμισες τη μοναξιά σου με μένα

Εκεί τώρα στέκεσαι και με κοιτάς
Εκεί που σαν να ήταν το χτες μια λίμνη απο πάγο
Εκεί μου μιλάς τώρα σαν άγνωστος γνωστός
Εκεί μου δείχνεις την μικροψυχία σου

Εκεί όπου τα φιλιά σου έκαιγαν
Εκεί όπου η αγκαλιά σου είχε ανοίξει πελώρια
Εκεί τώρα βυθίζεις κάποια άλλη
Εκεί με συνοδεύεις εθελοντικά στη κρεπάλη

Ντροπή και όνοιδος!
Ανεδέστατε, μικρέ δειλέ
Που στο ύψος σου δε στέκεσαι
Την αλήθεια να μου πεις...

«Το εγώ μου είναι πιο σημαντικό
Απο το εσύ!»

Μικρέ, αναιδέστατε,
Μαριονέττα της ντροπής
Που για μερική ευχαρίστηση
Τη ψυχή μου πούλησες...

Εκεί σε καρτερά ψυχοραγώντας
Η καρδιά μου...

Ελπίδα...

Ήταν κρύο...
Μια αγκαλιά δειλή τη σκέπασε
Λόγια ψιθυριστά σα μουσική
«Θα’ μαι πάντα εδώ»

Κάνει κρύο...
Η ανάμνηση της αγκαλιάς τη πόνεσε
Σιωπή τώρα σα μοιρολόγι
«Δεν είσαι εδώ πια»

Δεν υπάρχει αντίληψη για το αντίο,
Το αντίο που δε πρόλαβε να πει
Εκείνος της το έδωσε και τη περιφρόνησε

Να την, ακόμη περιμένει
Καρτερεί πως θα υπάρξει γλυκό πισογύρισμα
Ξεπουπουλιάζοντας τον εαυτό της, περιμένει...

Ηλιόλουστο Πρωινό του Μάρτη

Εδώ το φως άπλετο
Να ντύνει το βαρετό ετούτο πρωινό
Με μυρωδιές εκούσιες να ευφραίνουν τη καρδιά

Μια προσπάθεια για να υποσκιαστεί η πληγή απο μέσα
Ετούτο το κρίμα, το πρώτο το κρίμα μας
Πως όλα έγιναν νωρίς...

Μέσα στη σιγαλιά του άσχημου Φλεβάρη κοιταχτήκαμε
Τα αντίο μας προσκυνήσαμε
Αφήνοντας τις αναμνήσεις να σταφιδιάσουν μέσα μας

Ετούτο το όμορφο πρωινό του Μάρτη
Η φύση γιορτάζει γύρω μας
Μα η απόσταση δεν είναι δίκαιη

Έφυγε η αίσθηση της αγάπης
Χάθηκε μαζί με τα τελευταία χιόνια
Κι ανθίζουμε πια μακριά ο ένας απ’ τον άλλον.

Ετούτο το ηλιόλουστο πρωινό του Μάρτη
Η σιωπή είναι βάσανο πικρό
Όταν το τέλος είναι δειλό.

Νοσταλγία

Τι κι αν η θύμηση σου ζει ακόμη;
Πως πατάς διαγραφή στις αναμνήσεις;
Πως να σκοτώσεις τα σημάδια της τρυφερότητας;
Τι κι αν τα αποτυπώματα ζουν ακόμη πάνω σου;

Λέξεις που δεν ειπώθηκαν
Αλλά τα μάτια μας μας πρόδωσαν
Φιλιά μες τα σκοτάδια που μας κλάπηκαν
Συγγνώμες που τα δάκρυα δεν κράτησαν

Αισθήματα που δεν υποσχέθηκαν
Φόβοι που τα μάτια μας εσφάλισαν
Κρυφά χάδια που δε ξανάρθαν
Και μια σιωπή να κυλά ανάμεσα μας

Marching Tenderness

Those lips a reminder
That soft kiss a danger
This touch a burning sensation
Thy eyes a glorious moment

That night of our great risk
Our minds were limitless
For the wheel was in our hearts
Guiding us into flames

In thy arms my memory sank
Offering crystals of pain
Mine new-born flesh
Hoping for silent tenderness

Receiveth I, few of thy gilded pleasures
Then shadows came and filled thy void
Whilst tenderness and flames
Were gone with thee, astray...

Monday morning

Monday morning. You wake up from one of those twisting and turning nights, filled with these bizarre dreams that signal that the dawn ahead has something installed for you. You don’t quite realize the consequence of those dreams, because they’re dreams and they might be bullshitting you, like they do most of the times. But this particular Monday, the dreams weren’t lying. They transformed into prophets of doom.

This ill-fated Monday morning, I had wished to wake up with a smile and a new beginning. Instead I received a crack-of-dawn phone call; you know that when you receive one of such calls, that something bad has happened, but you just don’t know what. A familiar voice at the other end of the line bade me good morning, asked me how I was, and then delivered the bad news. A death. A family death. An expected family death. But still, a death.

Struggling with an impeding depression, and having spent quite a good deal how to prevent it, hearing about these news only came to enhance the numbness and hollowness inside. Words have no significance in such moments. No matter how many condolences and comfort you try to offer, no matter how sorry you say you are, no matter how grieved or kind you appear to be, it really bears no significance in those moments. All words sound like words of the wind, which are fleeting and of no consequence. Still, you say them. Not because is only expected of you, but because it is your only way of forming the feeling of sadness into a social shape.

Giving out condolences is a dreary thing. Feeling them is another. This Monday morning the word ‘my condolences’ came to take another meaning; it came to represent not only the loss for the soul which had just departed this vain planet but also the loss of all the other souls which have to bear a silent pain from now on, and who have to struggle to carry on, with the grief and their memories.

This Monday did not start as it was planned. No one prepares you for death. Even when you expect it, the sharpness of its coming, does stay with you. I don’t know exactly what happens to the soul once it departs from the human body, but I’d like to think that for this particular soul, it has gone somewhere peaceful, where it could suffer no more with all these vain human illnesses that have withered its flesh for so many decades.

May this soul rest in peace, in all sense and meaning, and may all the living souls that are left behind, garner the strength and the will to endure…

For a great warrior…an uncle!

Ναυσικά και Οδυσσέας

Σφραγίζω τα χείλη μου
Και σ’ αυτή τη συνέχεια δε δίνω φως
Δε θέλω να κάνω άνοιγμα στο μαύρο κουτί
Γιατί μόνο μια ψεύτικη ελπίδα ζει
Θα γονατίσω και θα κλάψω προσευχές
Να είναι η ζωή σου γιομάτη χερουβείμ
Να σε προσέχουν στα ταξίδια σου τ’ αλαργινά
Δε θέλω να μιλήσω για την ελπίδα απόψε
Καταριέμαι την ιερότητα των υποσχέσεων
Απλά μόνο να σε ζήσω...
Να περιπλανηθώ σα μικρή Ναυσικά στα ταξίδια σου
Να δωθώ στις απατηλές κατάρες σου
Στα κρούσματα των περιπετειών σου
Δε θέλω να μιλήσω για μελένια λόγια
Μόνο να κοιτάξω τη φεγγαρομάνα που σ’ αγγαλιάζει
Καθώς γητεύεις με τις ωραιότητες σου τα γινάτια μου
Δε θέλω η ελπίδα να σταθεί εχθρός μας
Ούτε η σάρκα να ποθήσει το ανεξουσίαστο
Δε θέλω να σε έχουν τα όνειρα μου
Γιατί θα πνιγώ στην ματαιότητα και τη παράνοια τους
Θέλω να σε έχω για το χρόνο που δε σβήνει
Για την ύλη που μπορώ να αισθανθώ επάνω μου
Μη βιαστείς να γίνεις νεφέλη και σα μίζερη σκιά να με στολίσεις
Μη βιαστείς στη Πηνελόπη σου να πας να γείρεις
Γιατί ετούτη η ζεστάδα στις δικές μου τις αγκάλες φλέγεται
Με έντονα μοιρολόγια θέλει η νύχτα μου να σε δεχτεί
Ο κρίνος δε με καρτερεί εμέ
Μα οι υάκινθοι πλέουν σαν χαλάζι στην ψυχεδέλεια μου
Και παλεύω να σε σφραγίσω έξω από τις ανθρώπινες πύλες μου
Να σε ξοδέψω για να τραφούν οι στάχτες μου
Να χορτάσω από τα κόκκινα δάκρυα μου τις σιωπές σου
Σα θα φύγεις Οδυσσέα μου
Τη μικρή μου τη Φωκίς δε θα λησμονήσεις
Με λίθους της ανθρώπινης μάνας θα γεράσεις
Και σα με βρεις σε πέτρες ν’ αναπνέω πια
Θα γείρεις στα πέταλα μου και θα κλάψεις.

The Warrior & the Dragon

‘Tis the dullness of a wistful sun

Pending on idle hearts with absent minds

Steel of will orbiting in the kingdom come

Bravery battles for a man-made reward

The jewel island has yielded to blackness

Till the Moor struggles out its very last hope

Beaconing for a human heart

Pumping and bloody to become a savior

Tell-tale signs of a chimed grandfather clock

To whom this oddity is brushed off

How should the rays of enlinghtment touch thee?

When nymphs have dressed thee in black waters

Oh Birdy, my birdy, thy journey thus far is a naught,

Crossing hearts and minds

Blasting truths and dares.

“Abandon ship”, the Master said,

By the death of the intern our salvation is at hand,

But without thee ‘tis only a broken wasteland.

Spelling our good-byes hastily

In the wrong neglected scriptures,

Discarding the immortal wine from the Silver Cup

Solitude hands us firmly for her whim,

Spiking the innocence of us for her wanton sport,

Crashing beauty and all her trims

For thee I prayed the winds would crack

To lead thee in a green chaos of ambition

Leaving my animal heart in a vain collision

North winds blew with their iron cheeks,

Thus tempted mine passions,

For the resurrected poetry

How not to bloom thou hast taught me,

Taunting has transformed into sweet surrender

A blind man’s buff thus this life will always be.

Exile is a dreadful delight,

For the one who cherishes nothing more

Than the release and rebirth of the spirit.

An Easter Island has thrown me in tempest

Crafting spells and gospels

Leaving my tyrant to an incessant frenzied service

Why, how should you die so fertile in thy prime?

My ingenious dragon your earth has lied to thee,

In bitterness thou shalt live till Kingdoms sleeps.

‘Tis a grey soul that will wrinkle in your calling

A warrior of light, was once called by its sweetheart,

Before the maid found her sudden end, she prayed for Light.

A certain Britomarte shall be thy salvation;

If thou shalt let her Light guide thee out of the shadows,

To walk with thee to the galactic gallows.

The honeyed-guillotine awaits us, dear Shepherd;

Follow the trail of the entwined souls,

That bid thee Farewell, with their dying hallows.

Sardonic Rhythm

Across the cement stars
The moon unknown burst
To cover the phony poets in their dark
Whose drowning sodomy was cursed

The beautified flesh made its warm entrance
Spreading its dumbfoundment among the loyals
No virginosity stood in its encumbrance
No healing of their decaying mortal oaths

Pace and rhythms shifted their existence
Yearning for an enlightened renaissance of humans
What came not in their path has now blinded them
Penetrating their follies in their resistance

The Worm Story

Whether wither whether blooms it has now faded
One spring worm roams the familiar gutters in wonder
Whether rain whether sunshine its face may cover
Magnanimous flames will always its heart burn
Whether senselessness or unkindness surrounds it
No martyrdoms or dirges are its prayer
Whether May or February circles his small existence
It shall always give faith in the One truth instead of his distance

The Dove

There it stood to sing

Its blue melody in the mists

The Dove flapping its wings

Dressed in the odour of spring

Chirping away the living vanity

Humming to the sun's eve

Wallowing for unjust atrocities

The Dove laid in its eternal sleep

As the silence now was yellow deep.

Mean to Me

I shudder...
Thinking of what you might come to mean to me
Of what you already mean to me
I put up a shield cause...
Cause if you take a closer look at my blackness
You will leave...run away...
Erase me from your memory,
As if I’ve never existed.
If you take a closer look you will see
A torn-out dusty book, that's been left there
On the bottom forgotten shelf...
Its pages all yellowish and in sanguine are dressed
My writings are full of odd carvings that need
Extensive encryption to decode
My meanings are many, and my essence is plain
If you take a closer look, you will see a woman
That you couldn't possibly love,
Not in a physical, not in a mental way.
I shudder again, at night
Because your ghost is there keeping me sweet company
Your ghost is in love with me, and I with it
But I took a closer look, and I saw my emptiness in the dark
And your richness in light, and I resist you
Not because you don't mean to me,
But because you mean to me more than you should
And my journey is paved with thorns and blood
And I never want to wound you intentionally or not
...you mean to me, period.
That shall be my Phoenician stop, period.
...you mean to my spirit everything.

Winters Come, Winters Go

How cruel a burden
To have lookt in thy abyss
To have swam in thy dune
Bathed in thy chaos and see paradise

How sinister a thought
To have thy bonds planted in eternity
To have thy gaze blown away
Into another obscure path, into another way

How fearsome to lead mine dead-ends
To have witnessed the oblivion of knowledge
To be turned away from the fruit
But yet tasted it in mine weary fantasies

How troublesome thy winters have reached me
To build our bond in two worlds’ apart
To be sardonically unable to melt thy steel heart
For thy Midas’ thoughts will always be mine crash

How wearisome to hear thy blistering sounds in the wind
To malt my hairy pane for thy wanton sympathies
Chafing my appetites to thy passive commands
Whilst bathing in the moonlight of thy bloodbath

How cruel-some to fall amiss in thy absent sounds
To scratch the pavements thou hast walked on
To feel reborn through thy ashes
And face a new dawn, without you in it!

My boys love me so

With flowers they dress me gold
My boys respect me so
With slow moods and easy to let go

My boys speak to me in earnest
With words of truth they finish their sentence
My boys seek the universe of men
With theories they shower their minds on end

My boys in pleasure they are wide open
With adventure for their mentor to guide them over
My boys dive in sincerity when human hearts are willing to fall [for them]
With nature to boot beyond any price of a treasure golden

My boys age by the minute
Pain swallows them but preservation watches over them
My boys some day will flee
For other lands, for other partners, for other dreams

My boys cuddle my philosophy
In cars they like to drive with me
My boys are spontaneous like the wind
And just like that they are become birds and vanish in a bleep!

One in the West, One in the Shadows,
One in the Mists, One in the Woods,
One in the Money, One in his Moods,
One in his Lust, One in his Universe,
One in Loneliness, One in his Innocence

My boys love me so,
They do nothing wrong
My boys love me so,
And I am no more!

Birth Day March

Birth Day March

The black eyed maid grasped hope in the middle of the abyss
Dressed in moonlight that golden starry night of bliss
Kingdoms fled and chaos spread in her wings
For all the ghosts of the past have finally gone amiss
Honesty belonged to her wicked senses of tenderness
And all the passions within her roared and heaved in her caress
Oceans of phantoms shipwrecked in her dreams for years
Blasting the walls of flesh, for pleasure was her wish
Parting hid in its inevitability of a secret mournful kiss
For lovers fear to live the grand passions of the East!


For this day the ass angel opened the doors of heaven
To let light in, like myriad times before the witchdoctors closed the lanterns
The magnanimity of her microcosm shuddered in the oceans of hope
For drowning sparkled more feasible within her bones
Sizzling narrow-mind labyrinths have tortured her since she was a babe
A sea of tears showed her nothing but hollow roads and the mask of the cruel Fate
‘Twas time to sequester the old tales of eternity and hope
For evil had disguised itself to her in forms of promised love
The better was yet unknown to her ineffable fantasies
Yet the blooming drew nearer with her marching birth days!

Fair Passage

even if my bridges have been mapped out
even if the sunshine slumber at my two left feet
I will still smell your memories in my path
I will still weep for thy skewered appetite of lust

I promised to spoon out the rasberries of my heart
and bellow to the gutted fish growing inside me
while you will swing in the wedding daze
while your vows extol hymns of illusion

erosion of a fruitful mind is at hand
whilst the bridal sweets, honey out thy forbearance
My owned allegiance in the barbarian hordes
Shudders thy flesh and your heart's humaine flaws

For why the decision was sealed on thee
When offers of nothingness were made in thee
While blisters were presented as gifts for thy love
And shame and vanity are leading your path

Agony will be my master in thy wedded bliss
Bloody flowers will bathe me in your foreign love-making

Always Forget

always the same
always in pain
always so plain
always insane

forget to kiss
forget to breathe
forget to sleep
forget to weep

always the same
always in game
always in fame
always in pray

forget to draw
forget the straw
forget to ball
forget to grow

always the same
always in taste
always too late
always mundane

forget to repeat
forget to weave
forget to cease
forget to live

always the same
always never again
always in pain
always too, but too late!

Small Passions

The little pieces of me
I desire for thee to love
My small fleshy details
I want thee to cherish
The essence of my spirit
For your pleasure to adore
The core of my exotic fruit
To melt your delactables tastes
When the two pulses
Erupt into one unision of hedonism
When the blood flows the same
The mind will be one with the heart
Every trace on me
For your pleasure exists
To keep them for your shrine
To mould them and gaze at them
The small pieces on me
For you to relish and ravish
With thy mighty strength
And tiger's pulse to shred
With thy eagle arms to shelter
With thy lion's groan to surrender
Lips like velvet rose petals
And a fleshy glow to burn mine eyes
The heat waves of my unawakened flesh
Find thy magnetism blinding to mine soul
My unaware heart was barred for life
From thy barbarian sultriness
Forcing this Celtic beast
Yield to an ethereal flower
A sinful imprinting on a no where passion
An abundance of hopeless feelings
Will be my deathly warranty
For letting me loving thee
My small traces will fade in eternity
My little passions will melt away in infinity
Thou shalt never taste the tiny bits of me
Thou shalt never come to know my every inch of flesh
Thou shalt stay stranger to my physical materials
Thou shalt never acquaint thyself with my small passions.

Infinite Memorandum

A few more lies
Have dressed up for disguise
A few more moments
In error they have caved in
A jar of hope broke
The emptiness flowed in the room
Those lies are witches
Past leaders that conquer the present
Those lies have befriended corruption
They have danced with greed and madness
Swirled around the world’s daisies
And poisoned infants in the dreams
The jar of hope bended down to slavery
And broke for humanity…
A few more lies will fill the emptiness
And loneliness becomes the Medea Queen
The Mother of Chaos in Kingdom come
Will drive the jars of profanity in line
And drive a stake to the faithful
The Mother of Madness will lead to the Fall
The guardians will be the Daggers
Honesty will embroider her silk Veil
Paint the Mortal Lips with Blood
And the jars will be filled with Resistance
Jeopardize their human innocence
For the Halt is Nigh
…for the cold is night
Such as the Warm beasts will conquer
And shed a red river for the Frozen
Memory shall have her trail painted
Carved in the history papers
And Infinity shall consume all
…and despair none living thing, no more!

Venice... paradise, proud and pretty (opening of Dangerous Beauty)

Dangerous Beauty - George Fenton - The Verdict - End Titles

Hijo de la luna - Mecano

Ερωτευμένος Νόμος

Κάποια ρόδα αναστενάζουν
Ξαστεριά σα πέφτει
Κι ο νόμος καλπάζει
Με τα ουράνια να του φωνάζουν

Η βουβή μήτρα ξενυχτά
Τα αστέρια κοιτά καρτερικά
Μάτια του νόμου αναζητά
Που ταξιδεύουν σε της το νοτιά
Γιομάτα με αίμα και κλαδιά
Γιομάτα με όνειρα και κλειδιά
Μέσα σε πελάγη πλέουν τα φαντάσματα τα μικρά
Ξεπλένοντας τη ντροπή από την αγάπη τη παλιά

Τα κλαδιά του νόμου έφτασαν κι εδώ
Σε αχανής δρόμους με ονόματα και όρους
Τα μάτια της αστραπής έγειραν στον ύπνο τον απλό
Σαν ξεχάστηκαν να παλέψουν για της πικρούς νόμους
Σαν λάμψη απρόσμενη αποκαλύπτεται ξανά
Ο βαρύς ο νόμος του ήλιο μέσα από τα σύννεφα

Τα χείλη τα ροδαλά
Που τόσο πολύ φοβούνται τα όνειρα
Που τόσο τα ποθούν τα λιοντάρια
Τα χείλη τα σκοτεινά

Ο νόμος είναι γραμμένος στη πέτρα του Βορρά
Και με λαμπάδες παίζει τα πρωινά
Της Μαργαριταρένιες Πύλες άγρυπνος καρτερά
Το δαχτυλίδι της ένωσης να δέσει Παντοτινά

Το Όνειρο του Πάνα

Κι’ αν εγώ θέλω να γύρω
Με μυριάδες καλέσματα να σε νανουρίσω
Με χιλιάδες τρόπους να σε φιλήσω
Κι αν η ζωή ετούτη πλάστηκε για σε
Αν το κορμί μορφώθηκε για μια ντροπή
Αν τα χείλη καρτερικά σε κλαίνε
Τον νόμο τον σκληρό τον απωθούν και τον καίνε
Αν τα μάτια μου μαργαριτάρια σε γεμίζουν
Κρυφά κάτω από τις λεύκες
Μελώματα ανοιξιάτικα σε ποτίζουν
Μικρά διαμάντια λόγου σου χαρίζουν
Που δειλά θα μείνουνε στα σκοτεινά
Τα γράμματα μου, αγάπη μου, που δε τα θέλει η καρδιά
Ένα μαργαριτάρι να δένει το δάχτυλο σου
Ένας σοφός δεσμός να σε μπερδεύει στον ύπνο σου
Κι αν εγώ δε σε θέλω να ζεις μέσα μου…
Κι αν η όψη σου έχει γίνει προσβολή για μένα
Αν τα όνειρα μου φέρνουνε το στήθος σου στο δικό μου
Και αν τα μαύρα μαλλιά μου αγκαλιάζουν το πόνο σου
Αν όλα αυτά δεν έφθιναν στη καρδιά μου
Κι αν όλα δεν ήταν ένα αχανές όνειρο…
Τότε τα φιλιά σου θα ήταν δικά μου
Και η σάρκες θα ήταν η ένωση μας
Το μυαλό η ώθηση μας,
Η καρδιά η αιωνιότητα μας.
Μα τα φιλιά, η σάρκα, η καρδιά είναι νεφέλες
Αστάρτες του Βορρά…
Προγραμματισμένες για την δικιά σου ένωση
…με άλλα μαργαριτάρια, άλλης καρδιάς.

WE ARE THE WORLD

Βαθιά Ψυχή

Και συ μια μνήμη κενή
Μια σκιά τρυφερή
Μια ψυχρή ωδή
Μια φουσκωμένη όαση

Τα μάτια ρέουν ντροπή
Για πόθο αιχμής
Ερωτευμένη σιωπή
Μένει στα όρια βουβή

Κυβερνιέσαι από άλλο πλανήτη
Κουβαλιέσαι με υπόσταση
Στο δικό μου το σπίτι
Περπατώντας με γυμνή ψυχή

Θα σβήσει το μυαλό τη μνήμη
Η καρδιά θα κλαίει σαν Αριάδνη
Για τα μάτια και τη καρδιά τη φωτεινή
Που ποτέ δικιά της δε θα γίνει

Εσύ ένα δέντρο με καρπούς
Εγώ ένας θάμνος με στεναγμούς
Εσύ ανθισμένος ήλιος της Αυγής
Εγώ ποτισμένο φαρμάκι της Γης

Μακριά από μένα, Φτερωτέ!
Μακριά από τη καρδιά μου τη μαύρη…
Πριν πέσω σε φεγγαρόφωτους ωκεανούς
Θα βυθίσω τη θύμηση σου στους επτά ουρανούς

Μακριά βαθιά ψυχή
Δε βαστάει η νεκρή υπομονή
Τσουρουφλίστηκε η βαθιά τιμή,
Για να σε αφήσει πίσω η ερωτευμένη μου πνοή.

Band of Bonds

Band of Bonds

A decomposing wanton shadow that I may be
Thy absence pending on my folly dreams

Narrow escapism from the bloody gap of our existence
Chaos comes and hangs on Lanterns of our Distance

Forever our eyes shall glitter our Darkness
Distilment of our perfume will flee into the Heavens.

Forever mine thou shalt not in real time be
For 'twas too late my arrival in thy present that came to be

Amongst the ghastly shadows this yearn of mine shall live
Plundering in false eluded imagery of our bestial love-making

Thy truth combined in my hollow dreamy figurines, will always weep
Thine passion in my Redness will always find shelter in the Misty Sleep

Do not forgot to call for me in life beyond our human Destiny
When ashes thy spirit shall become, fly for me in the gaping Deep

And yet..tis too early an hour to cry so shamelessly
For passions bent by human apostrophe

Indulge my pale merits and place a signature upon my grave
When time shall come and our spirit lose their way...

Μια σκηνή και Μια Πόρτα

Μια σκηνή και Μια Πόρτα

Κηλιδωμένα πνεύματα τους Θρόνους εξουσιάζουν
Αποσταγμένα νεύματα στην Τέχνη απουσιάζουν

Κρυστάλλινα μυαλά μαυρίζουν στη Κόκκινη Καρέκλα
Οργιασμένα μυστικά πλημμυρίζουν το συνθλιμμένο σπίτι

«Φωνή βοώντος εν τη ερήμο» εκουράστηκε να υπάρχει
Ψεύτικες δημιουργίες να επιπλέουν στα άβουλα μας άγχη

Δοσμένες ψυχές να σέρνονται σαν στενόμυαλες μαριονέτες
Φουσκωμένα όνειρα να γεύονται των φτωχών τις τσέπες

Βολοδέρνουν και ορμούν τα γυφτάκια των Ασύδοτων δρόμων
Μαζεύουν τα άψυχα υλικά της Κρύας Εξουσίας των απανθρώπων

Οι στάχτες φέρνουνε πληγές και χάσμα της καρδιάς
Ψίθυροι ξυπνούνε στα σκοτεινά κι’ αναζητούνε σαρκική συντροφιά

Κόκκοι εμπιστοσύνης αποδημούν παντοτινά, από τη βία να ξεφύγουν
Αιώνια συντροφιά τελειώνει στα αμαρτωλά Δικαστήρια του Άδικου Ύπνου

Μα λες και ξαναλές ότι όλα πράσινα θα γίνουν
Και απ’ το πολύ πετρέλαιο στη Κόλαση μας όλα και μαυρίζουν

Άξεστοι αδαής φαγάδες μου, που κάνετε εκπτώσεις στη ψυχή σας
Φωνάξτε με σαν θα σας κατασκευάσουν το μνήμα του πνεύματος σας

Ησυχία και γνώση είναι η λύτρωση αυτού του Θείου Δώρου
Μάτια αμόλυντα μακριά να μένουν από τη Ρύπανση του Θείου Βέλζεβουβ!

Phillip Wesley - The Approaching Night

Στάχτες των...

Στάχτες οι πύρινες μικρές στιγμές μας
Στάχτες τα ανύπαρκτα φυλακτά της ψυχής μας
Φλόγες που έπλεαν σαν μανιασμένα φτερωτά καράβια
Μας βύθισαν στο θυμό και την λαγνεία.
Κατακρεουργήσαμε την ουσία του χρόνου μας
Πετάξαμε τα τετριμμένα μοιρολόγια της υποχρέωσης
...και απλά λυγίσαμε...
Σαν Φοίνικες της Σιωπής...λαβωθήκαμε
Τα κύτταρα μας που αλλοιώθηκαν
Σ' ένα απαράδεκτο πάθος
Τώρα πια έχουν φύγει για τ' αλλού...
Στάχτες τα αστέρια μας
Στάχτες και οι σκιές μας,
Που δεν πρόλαβαν να ζεσταθούν..
Που το καθήκον δεν τα άφησε να επιβληθούν
Και να τώρα ένα τοσοδούλικο συναίσθημα εκκρεμεί σαν τον ουράνιο Κύκνο...
Η στάχτη μου μίλησε γι' αυτό...
Το είπε 'αγάπη'...
Λες και ο ήχος της μόνο στην αιώνια φυλακή θα σε βυθίσει.
Οι στάχτες μας θα γεράσουν...
Και η ανθρώπινη μας αδυναμία θα λιγοστεύει με κάθε Δύση...
Και'γω που δε πρόλαβα να αγαπήσω την κάθε ίντσα του κορμιού σου
Έχω μείνει εδώ...
Και καρτερικά καταριέμαι την ανούσια αρετή της προσμονής
Και ανούσια φυλάω τις στιγμές μου
Για τις μικρές μας στάχτες
Και ανούσια αναλώνομαι στα όνειρα σου
Και ανούσια ακροβατώ στην ξεδιάντροπη ψυχεδέλεια σου
Οι στάχτες μας έχουν μείνει στον Πατέρα Ωκεανό
Που πεισματικά θα μας χωρίζει μέχρι τ' ανθρώπινο μας τέλμα
Οι στάχτες μας κλαίνε για Οργασμό
Καθώς βυθίζονται σ' ένα αγέρωχο ψέμα
Στάχτες μας τα υπέροχα λάθη της καρδιάς
Στάχτες το υπέροχο τίποτα μας
Κραυγές καρδιάς θα μας συνοδεύουν σαν Μούσες πάντα στα Σκοτεινά
Κραυγές ψυχής θα μας καρτερούν για μια μόνο βραδιά
Εραστές που δεν υπάρχουν, το μελάνι είχε γράψει για μας
Φιλήδονοι που δεν θα ζήσουν τη πορεία τους.
Φυλακισμένα πουλιά, σε φυλακισμένα σώματα θα εξελιχθούν
Και οι μικρές τους επιθυμητές ακολασίες, στάχτες θα γεννούν.
Στάχτες είμαστε κι' εσύ κι' εγώ
Στο θρόνο του Θεού Θανάτου θα πλαστούν τα κορμιά μας με το καιρό
Και φόβοι θα μας προστατεύουν στο απόλυτο μας κενό.. ..
Στάχτες γίναμε κι' εσύ κι' εγώ...
Μα τη λέξη τη μικρή στα όνειρα μου κάθε βράδυ σαν προσευχή μας την κρατώ.. ..
...'αγάπη'...

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΡΗΤΕΣ

Jason Mraz - I'm yours

...I'm yours... :)

Colbie Caillat - Bubbly

:) :) :)...warm fuzzy feelings!

Ωδή στον Χτύπο της Καρδιάς

Χτύπος μιας καρδιάς
Μουδιάζει τη μαυρίλα μου
Φωνές άσπρες που με κάλυψαν
Κραυγές μαύρες που με έσφαξαν.

Τα συγγνώμη άλλαξαν μορφές
Από ηλιοτρόπια σε παγόβουνα,
Από αθώα φεγγάρια
Σε τυραννικούς Ήλιους.

Η τρύπα μέσα στη θάλασσα μου πονεί
Πέταλα μαδάει η καρδιά
Για ανθρώπινους ήρωες αδημονεί,
Τα ψίχουλα μαζεύει στην ακρογιαλιά.

Ο χτύπος της καρδιάς με καρτερεί
Σαν ξεθωριασμένο νανούρισμα.
Το προσκλητήριο θανάτου της
Ένα ολοκαύτωμα ψυχής.

Βουίζει το σκαθάρι με οργή,
Και ανατέλλει η σιωπή στα πρόσωπα μας,
Καταρράκτες οργίων είναι τα μελλούμενα ,
Κοίμηση αθώων τα ζητούμενα.

Κι ο χτύπος τη καρδιάς σου εκεί•
Να μου μοιράζει πετιμέζια,
Να ξεδιψάω στα δικά σου πόδια,
Να με κοιμίζει αιώνια.

Δίεση

Απόψε τα αστέρια θα με συγχωρέσουν
Γιατί θα πάψω να υποκρίνομαι
Ότι ζω με την ανοιχτή πληγή που μου έπλεξες
Τόσο αόρατα, με τόση μαεστρία

Επτασφράγιστο μυστικό
Ετούτη η απόσταση από τη ζωή
Που με σημάδεψε τη μέρα του αντίο σου

Κλέψε τις δακρυσμένες μου ματιές
Και δώσε το κλειδί μας
Στις Σειρήνες που σε προστατεύουν

Να υψώσεις τη μαύρη σημαία
Που θα ζητωκραυγάζει το τέλος
Της μικρής ανόητης Ελπίδας
Της μικρής τοσοδούλας.

Και σα το φέρετρο θα υψώνεται
Τα ξόρκια σου να κάψεις
Τη θάλασσα να μοιράσεις στα δυο
Τα άσπρα σου όνειρα
Το χρώμα της πίκρας θα χαρούν.

Ode to the Bred-Winner Figure

Forget me not, he softly whispered
Forgive me always, his ego blistered

The game was quit, in our cold embrace
The bond was ripped, from the fire-eyes escape

You grew me up, like a seagull does its young
The rights and wrongs, to avoid in a storm

When tempests came, and disturbed my slumber
Your lights bedazzled my pathways that were under

No Hades more fierce than our mighty will
No better Stallion to work us out from our Dreams

Mentor of Despite you drew your shadow to Be
With neglect to share thy Ropes with Generosity

My Father, always proud and shamed
Thy pain, my sorrow, thy hate, my aim

Another day unseized in thy pallid routine
Thy nightmares are prolonged by the bred-winning schemes

My heart shall Travel abroad without Us
And when I’m laid cold, I remember to Forgive Us…

Five-Pence Monologue

Poppies whirl in my head
Lears howl like a bad romance
Absent Moor in opium they swim
Green Iagos fall in smelly beds

Odours of blood react at politicians’ words
Brothers grovel for success between the worms
The years of a strong ecstasy haunt us
A passion of Pluto has gone above us

No lover stays angelic
Hell reigns all bodies
Buttered flowers are psychedelic
Abrasive and snide movements marry our toys

~for the White Moor…~

Allo enna Kypriako Thyma

Eshi tora kati meres pou arkepsa nea douleia pisw stin home country patrida mou, tin Cyprus, pano sto field mou...je epellane i kkelle mou! Oi mono ekaman me mesa se mia vdomada na sixatho jino pou me poli kopo je xrima espoudasa, alla toso polla apivdisa pou arkepsa je anarwthkioume ti sto kalo kamnw me ti zoi mou, je an en touto me to opoio thelo na asxolitho.

E oi sior! En tha me kamoun na vlastimiso tin ora pou eksanapatisa to poi mou se touto kwloniso, kapoioi asxtetoi je akaliergitoi me to etsi thelo. O tziris mou eftyse gema gia na piaso ego jino to kwloxarto pou eseis metaxeirizeste to san xarti gia to skato sas. Je oi to xarti mou en egrafe Master pano sto plysimo potirkon k strosimo mesimerianou fagitou gia na xortasei o jilios tou kathe kapitalisti mastrou, pou tosa xronia sto epaggelma to mono pou emathe einai pos na faei pou ton kathe mikro thyma!

Oi re ttoppouzoi! Ego en tha geno to thyma kanenos, je jino to kwloxarto ego enna to timiso me mia k mono apli praksi...Piss off...Sta 8 atrofika mou, je kseoroun alloi sto eksoteriko na ektimisoun tin aksia tou kwloxartou mou, pou oi mono en tha mou zitoun na tous kamw espresso je kypriako kafe to proi all enna mou kamnoun je buy to launch mou!

So in other words...go f**** yourselves...Ego allona katapiesmo kypriako gynaikeio vlimma en tha geno, gia na trossin kapoioi alloi pou loou mou!!!

So tired...so alone...so uninspired of working on a job which i was taught to love but which it offers me no motivation, no consolation, no evolution and progression..

Afraid to step into the emptiness...afraid of stepping out of the comfort zone...afraid of excelling in the one department which was meant for me.

I can be great, i can be grand, in the jungle of my tongue.

Re....ekourastika to kolomentality sas, to asxeto professionalism sas, k tin idiotropia kai tin kakogoustia sas! Bugger off, Get a life...there's a grand world that you don't know, who's ignoring your petty little lives!

Media Box Poems

2nd March 2010

My love like a red river of fire
Ghastly and flabbergasted in desire

Driving the reins with no compass for hire
The dark welcomes me in like a mother on the wire

Erase and elude the laws that were strapped in
The mind is nothing but rubber for everyone’s will

Engorged and exposed in travels of mythological thieves
Fighting hell whilst the hounds lurk in

My Queen has deserted the democratic dream
And a lowly Elizabeth hungers for raspberries to eat

Satisfaction and impulse are softly suppressed in here
The writer again seeks another imperialistic spot to fill

Unteach yourself the histories of Nations of Steel
There no resolution without obsession and obesity

My patriarchal Lover shall soon vaporise in the illiterate East
You Fool! You shall always be a slave to Fortune’s Wheel.




==========================================




4th March 2010

Frightened little child that speaks no more
Forgot to tell the lies that her nuns bespoke

Powerful image in your gonads amuses the average
Pacify the nurtured mind of a magician of Stone Age

My Muse bathed in blood this late evening
To wash off my touch which glorified her leavings

Ruined in chaos and ruined no more
The daunting separation of intertwined souls

Butcher our eyes that part in fall
Fading out our disguise for the power of porn

Mistaken blessings tip-toe behind our mind-yards
Dressing our lives with insignificant black ballads

Unsharpen our prison to escape the deep blue
The beast which follows us will soon bruise

In forged letters I keep you still
My ruler of ruin, our love shall never cease.

“ The rest of your life is a long time and whether, you know it or not it's being shaped right now. You can choose to blame your circumstances on fate or bad luck or bad choices, or you can fight back. Things aren't always going to be fair in the real world, that's just the way it is, but for the most part you get what you give. Let me ask you all a question. What's worse: not getting everything you wished for or getting it but finding out it's not enough? The rest of your life is being shaped right now with the dreams you chase, the choices you make and the person you decide to be. The rest of your life is a long time and the rest of your life starts right now ”

Jacques Briel - Ne Me Quitte Pas

I am

I am
by John Clare

I am: yet what I am none cares or knows,
My friends forsake me like a memory lost;
I am the self-consumer of my woes,
They rise and vanish in oblivious host,
Like shades in love and death's oblivion lost;
And yet I am! and live with shadows tost

Into the nothingness of scorn and noise,
Into the living sea of waking dreams,
Where there is neither sense of life nor joys,
But the vast shipwreck of my life's esteems;
And e'en the dearest--that I loved the best--
Are strange--nay, rather stranger than the rest.

I long for scenes where man has never trod;
A place where woman never smil'd or wept;
There to abide with my creator, God,
And sleep as I in childhood sweetly slept:
Untroubling and untroubled where I lie;
The grass below--above the vaulted sky.