Να' σαν όλα αληθινά - ΜΕΡΟΣ ΙΙ

Έλα τώρα, γιατί είσαι έτσι;
Μη γκρινιάζεις. Όλο γκρινιάζεις.
Πως θα προχωρήσουμε όταν γκρινιάζεις τόσο.

Ξάπλωσε εδώ.
Ξεκουράσου λίγο.
Ίσως το χρειάζεσαι. 

Ξέρεις είναι λεπτές οι γραμμές.
Ποιές γραμμές; 
Οι γραμμές της φαντασίας και της πραγματικότητας. 
Είναι όλα ανατρεπτικά. 
Τι είναι αληθινό...τι είναι ψεύτικο.

Ναι, έχεις δίκαιο.
Τον αγάπησα. Σφόδρα.
Αλλά να που δεν ήταν πραγματικότητα.
Ήταν όλα ένα γλυκό ψέμα.
Ξέρεις, απ' αυτά που σε σκοτώνουν. 
Αλλά εσύ τα καλοδέχεσαι έτσι κι' αλλιώς.

Τη μέρα που η ζωή σου αλλάζει
είναι απλά μια μέρα σαν τις άλλες.
Τίποτα το διαφορετικό. 
Ξεκινά σα μια κανονική μέρα.
Τα συντρίμμια στο τέλος όμως σε κάνουν να 
αντιληφθείς ότι τελικά δεν είναι απλά μια μέρα σαν τις άλλες.

Για δες. Ένα σπουργίτι.
Τι τυχερό. Πετάει. Και φεύγει.
Ναι, χαζό. Το ξέρο πως δεν είμαι δέντρο.
Και άμα θέλω και γω μπορώ να φύγω.
Ελευθερία. Αχ, πόσο σε πεθυμάω. 
Μια λέξη. Μια ολόκληρη οδύσσεια.
Πάει, πέταξε το πουλί. Έφυγε. 
Κρίμα...

Τι; Τι να του πω;
Άπαπαπαπα. Δεν είσαι στα καλά σου.
Τι ν' ακούσει από μένα πλέον. 
Λες και θα με δεχτεί.
Λες και τον θέλω. Μπα άστο.
Δεν κάνουν για μας αυτά. 
Εμείς είμαστε σαν τα σύννεφα.
Ακατάδεχτα, αδιάφορα, μόνα. 
Ότι σχήμα και να πάρουμε κανείς δε μας κοιτά.
Πάντα περνούμε απαρατήρητα. 

Τι κι αν πεθυμώ τα λειβάδια.
Σάματις θα τα ξαναδώ. 
Κι' αυτά ήσαν ένα όνειρο.
Σαν κι' εκείνον.


"Όλα όναρ και σκιά...τα πάντα ματαιότης."

Obsession

Crawling snide motions behind closed doors

Grasping the life out of you

Leaving you with guilt and chaos

Don't do it!

Not tonight, not again.

Refuse this hollow whistle inside you.

The world in there is false and full of terrors

The words are dressed in half-truths

The picture is nothing but an illusion

You believed in this binary reality

That cliff that pushed you to the edge

Now you sob for mega actions in your bed

You are the king of kings

Your kabuki mask is melting down

My poor fool! You fell again.

Now you're alone...

Ανάμνηση

Και κάπως έτσι κυλάν οι μέρες

Φεύγει άλλη μια μέρα νεότητας

Ξεθωρίζεις και εσύ μαζί τους

Και να ήθελα να σε κρατήσω

Τώρα πια δε μπορώ

Η εικόνα αλλοιώθηκε

Το γλυκό αίσθημα μέσα μου

Τώρα γέμισε με θλίψη και πικρία

Με μια οδυνηρή γεύση

Έστω κι' αν ξανάρθεις

Ο χρόνος έχει πια χαθεί

Μαζί τους τώρα και' γω.

Να' σαν όλα αληθινά

Κρύωσες;

Εγώ ξεπάγιασα.

Και σου πα να φέρεις μια κουβέρτα.

Αλλά έμενα ποτέ δε με ακούς.

Έλα τώρα, μη θυμώνεις.

Είναι που σε νοιάζομαι.

Τράβα πιο κει, θα σου κάνω παρέα.

Ξέρεις κάποτε ονειρευόμουν να ταξιδέψω σε μια όαση. Μακρινή. 

Πάντα η εικόνα της έμοιαζε τόσο ουτοπική, τόσο γαλήνια. 

Τι είπες;;; Αφελής;

Χμμμ, ναι ίσως και να έχεις δίκαιο. 

Πάνε τα όνειρα μας. Τα αφήνουμε να κυλούν στο βούρκο.

Πάλι πεινάς;

Μαααα, χθες φάγαμε. 

Τι να σου κάνω κακομοίρη μου. 

Είναι και η πείνα ανθρώπινο κατασκεύασμα.

Και γιατί σε παρακαλώ δε το καταλαβαίνεις αυτό;

Είναι όλα μέρος του μυαλού.

Όσο το εκπαιδεύεις να μην πεινάει, δε θα πεινάει.

Το ίδιο είναι και η αγάπη.

Όταν πεις στο μυαλό σου, πάψε ν' αγαπάς, θα πάψει.

Χαχαχαχα, σίγα μωρέ την δύναμη που έχει η καρδιά.

Ένα όργανο είναι και αυτό.

Ντάξει δε λέω, αλλά το εκπαιδεύεις κι' αυτό.

Σου' πα. Όλα είναι θέμα εκπαίδευσης.

Να πάλι έπεσε ένα αστέρι. 

Κάτσε να κάνω μια ευχή.

Λες να πραγματοποιηθεί;

Ήρθε σπίτι εκείνη την ημέρα. 

Έκανε ψοφόκρυο έξω. Μέσα είχε ζέστη ακόμα. 

Η μαμά μαγείρευε βραστό ρόστο. 

Τέσσερις μήνες πέρασαν για να φάμε τόσο πλούσιο φαΐ.Και κρέας. 

Θυμάμαι σα παιδάκι, ο παππούς μας έφερνε κατσικάκι απ' τη χώρα κάθε Χριστούγεννα. Μετά που έφυγε ο παππούς, πέρασαν 2 χρόνια μέχρι να καταφέρουμε να αγοράσουμε κρέας. 

Ο πατέρας πεινούσε σα λύκος.

Στη δουλειά γινόταν χαμός έλεγε.

Όλοι γιατροί κομπογιανήτες πια. 

Κανένας δε δούλευε για να βοηθήσει πραγματικά.

Όλοι για ένα κομμάτι ψωμί δουλεύαν. 

Ο Σεμπάστιαν έκατσε στη παλιά πολυθρόνα του παππού και κάπνιζε.

Έκανε μήνες να μας επισκεφθεί και ο πατέρας ήθελε να φάει καλά. 

Τι όμορφα που ήταν εκείνο το βράδυ.

Γίναμε οικογένεια και πάλι.

Τι έπαθες τώρα; Τι σε έπιασε, ντε;;

Τώρα να σε πάρω αγκαλιά. 

Αργήσαμε, ξημερώνει πάλι.

Θα μας κηνυγάει ο μπόγιας πάλι.

Λες και είμαστε και εμείς ζώα, σαν κι' αυτούς. 

Κι' εγώ νιώθω πιο ζεστά. 

Λες να φύγουμε;

Μπορεί να βρούμε φαγητό κοντά στο φούρναρη.

Είναι καλός άνθρωπος αυτός.

Δε μας κλωτσάει. 

Για δες.

Τι όμορφη που είναι η αυγή...

(to be continued...)

Απώλεια

Σκοτείνιασες πάλι 

Οι κόρες των ματιών σου μου το μαρτυρούν 

Πόσο καιρό θα μένει άδεια η αγκαλιά σου...

Μικρή ζωή που μας λείπει 

Δε θέλω το κορμί σου 

Με κουράζουν οι μικρό αστικές συνήθειες σου

Εφιάλτες με τα χείλη σου

Σκορπίζουν ματωμένα φόβο 

Στη σκουριασμένη μου καρδιά 

Σκοτείνιασα και πάλι 

Ηθελα να σε βρω μέσα στο χάος 

Και τώρα που σε βρήκα σε χάνω

Tess

I loved my Angel
But I married the Devil

Morality was my witchcraft
Immorality my Bible

My sunflower youth deceived me
My wedding bed nailed me

My crime was prayer
For tomorrows never came

The road was paved with guilt
And in the night tears crept in

Humans, what have you done to my soul?
Mother, why did you not warn me at all?

Now torned and withered my lifeless body roams
Its only happiness the eternal journey home

That sweet guillotine which will part me from my Angel
That sweet knife that danced with my Devil.

Now its time to part this ancient place,
For justice was refused unto me for people's sake.

Thus my love for my Angel shall live for ever more,
And my memory with passion shall shame the Devil.


***************************************************************************

Αγάπησα τον Άγγελο
Μα παντρεύτηκα τον Διάβολο

Η ηθική ήταν το ξόρκι μου
Και η ασυδοσία το Ευαγγέλιο μου

Τα ηλιόλουστα νιάτα μου με εξαπάτησαν
Στο νυφικό κρεβάτι μου με κάρφωσαν

Το εγκλημά μου ήταν η προσευχή
Για τ' αύριο που δεν ήρθαν την αυγή

Ο δρόμος υπήρξε στρωμένος με ενοχή μονάχα
Και τα δάκρυα σαν Ερινύες κοντοζυγιάζουν τα βράδυα.

Αχ άνθρωποι, τι κάνατε στην άμοιρη ψυχή μου,
Αχ Μητέρα, πως μπόρεσες να μη μου πεις κουβέντα πριν να δω τη φυλακή μου;

Τώρα ξεσκισμένο το μαραμένο άψυχο σώμα μου περιπλανιέται στην γη,
Η μόνη του ευτυχία είναι το αιώνιο ταξίδι

Αχ, αυτή η γλυκιά καρμανιόλα που θα με χωρίσει από τον Άγγελο μου
Αχ, αυτό το γλυκό μαχαίρι που χόρεψε με τον Διάβολο μου.

Τώρα ήρθε η ώρα να εγκαταλείψω τον αρχαίο αυτόν τόπο,
Όπου η δικαιοσύνη με περιφρόνησε για το καλό του κόσμου.

Μα και πάλι θα αγαπήσω αιώνια τον Άγγελο μου,
Και θα λησμονήσω με πάθος τον Διάβολο μου.

The Pastel Year

The clouds are travelling now

On a journey way afar from me

The song of the morning bird has ceased

Lest my memory would too

There are no longer tears to be shed

For withered skin has melted into ice

It was dark that day

When the clouds bowed to your call

The bench felt so cold

After the cruel goodbye

Now the lemon tree stands alone

The seasons beat it without care

Its smiles grow weary

Not letting go, it won’t let them go

The lesson was hard

The grey skies melted into pastel

And the Angel starts floating again. 

The boy who trapped the Copper Sun

He was old enough to know now

He cried long enough to blame himself now

He let his past dictate his decision

He let the wound obliterate any smile

As a boy he was alone

The birds were his friends

The trees were his mentors

As a boy he never spoke too much

No feminine figure intrigued him

But the tyrant female of his house

As a boy he was looking at the stars

Wishing his life would begin

Wishing to be freed from the chains

As a boy he licked his wounds easier

He hopped around like a wild child

Like a ghastly wind at night unnoticed and despaired

He was old enough to let the words come out now

He was broken enough to let go

He let his past decide his present

He did not leave room for a smile

As a man he felt awkward in the crowd

All squirmy and afraid to speak up

Always obeying others’ demands

As a man he cherished to count the coins

Thinking them his freedom

Not letting anyone tore them from him

As a man his need to feel desire

Left him abandoned and betrayed

Left him empty and bitter

As a man he hurt what he loved

That was he pleasure, his revenge

He did not care for feelings, not much

 As a man he did not even smile

But filled his hours with loneliness

And vacuumed the smiles which came his way

He was too old enough now to look back

He was too alone now to find that lost smile

He was too wrong now to forgive...himself. 

Αχ, και να ξέρες...

Σε σκέφτομαι και πάλι

Αχ μοναξιά μου αγαπησιάρικη

Τι θλιβερή που είσαι μες το χαμόγελο σου

Τι θύμησες και πάλι απόψε

Τον ανυπάκουο πόνο 

Να μου καλύπτει το κορμί

Δεν ήρθε πίσω το φάντασμα

Ακούμπησε τα καρφιά του και εξατμίστηκε

Το μικρό θλιβερό εκείνο φάντασμα μου

Σε σκέφτομαι και πάλι

Μικρή μόνη μοναξιά μου

Μόνο ν'ακουγές μια φορά και μένα

Αχ, τι θα έδινα...

~Ευδοκία Βελούδου~

Γλυκό Χάος

Ξεφτισμένα τα ρημάδια

Αλοπαρμένα τα μυαλά 

Μόνα, και δειλά

Κόβεις και ξεκόβεις εγωισμούς

Βγάζεις μάτια με μικρούς ρυθμούς

Τανγκό χορεύεις στο κενό

Ο ελέφαντας κοιτάει τον αφροδίσιο παλμό

Μικρή μου αίγλη, δε θα μάθεις ποτέ

Πως είναι τα κλωνάρια σου μικρά

Μείνει εκεί, σιωπηλή, μην ματώσεις ξανά

Το γλυκό χάος σε χαϊδεύει, ανάπνευσε...

Runaway

We fell behind from life

Bended the rules with no clue

Wished upon the faded star

And our line has come and gone

No mother to save our skin

Molting and chaffing for liberty

Filling river of tears in the shadows

Anguish our only support in the crowds

There in the wishing well I shall give thee away, my love

There in the cold sunshine our goodbyes will be known

For there were no kind horizons for young love

No memories to built upon the pain we crossed

Our graves eagerly await our call

Our mouths expecting one last drop of love

The warmth of our hearts is now a cynic stone

Bound to wound the memory till new life finds a bold pause.

~I will miss you...P.I.~

Kanye West - Runaway

Charlestons

*Photos by Artur Drążkowski

Γλυκό Πουλί της Νιότης

Εγκλωβισμένο πουλί της νιότης
Ανεμοδαρμένο να υπομένεις την άρρωστη αγάπη
Να βολοδέρνεις για ψίχουλα εμπάθειας
Μην μου κλαις, μην μου χάνεις το θάρρος τώρα
Σαν ο Βασιλιάς Ήλιος σ' αγγαλιάζει μετά απο καιρό

Διανέεις μια άνιση μάχη
Μια μάχη του έρωτα και του πόνου
Η υπομονή και ο υποβιβασμός έχουν γίνει η επέκταση σου
Και τα μικρά σου μάτια βλέπουν μόνο ομίχλες
Αγνοώντας τις ηλιαχτίδες που σ' ακολουθούν

Δε σε μάθαν πως η αγάπη είναι το πιο σκληρό όπλο;
Πως η μοναξιά είναι ο άγγελος του Θανάτου;
Μην δίνεσαι σε αδαής πρόσκαιρες λαγνείες
Αυτές θα ξεθωριάσουν, θα μαραζώσουν
Μα η καρδούλα σου ακόμα θα χτυπά για την 'αγάπη'

Κάτι φουσκώνει μες τα τρυφερά σου στήθια
Ένα απαλο φτεγούρισμα σε καλοδέχεται
Σου ψυθιρίζει γλυκά για να μην το ξεχάσεις μες τις ομίχλες:
"Είσαι πιο δυνατό απ' τον πόνο της αγάπης
μην ξεχάσεις να ακούς στο φως της ψυχής σου"

Πέτα γλυκό πουλί της νιότης...
Φτερούγισε για δυτικούς ορίζοντες
Γεμάτους χρώματα, ιδέες και περιπέτειες
Μόνο μη ξεχάσεις πως στο διάβα σου κάποτε
Συνάντησες μια άρρωστη αγάπη.


~Ευδοκία Βελούδου~


Στάθης Δρογώσης & Γιάννης Κότσιρας - Βιαστικό Πουλί του Νότου

Ελεύθερα Δάκρυα

Στάχτη τα δάκρυα

Μόνα τους κλεισμένα

Μαρασμένα κάπου στο σκότος

Πέφτουν σαν νεκροδάφνες ορφανές

Αθετημένες υποσχέσεις ρέουν στο κενό

Αφουγκράζονται τον ανθρώπινο εγωισμό

Διστάζουν να ξυπνήσουν για μας

Μένουν μόνες και μικρές

Πόσες μάχες δίνει η ψυχή

Πόσα όρη και πόσες άπλεις ν' ανεβεί

Γρατζουνισμένη, εύθραυστη, μικρή

Βλέπει τα δάκρυα της ν' αγριεύουν στην σιωπή

Και η αγάπη πλέον ζωφερή

Σαν ένα όνειρο ενός σουρεαλιστή

Στη παλάμη να μη δίνει μια ευχή

Στα σ' αγαπώ να μη δίνει οργή

Δάκρυα μικρά, δάκρυα δειλά

Παρασύρουν τον σκουριασμένο σπαραγμό

Το άτυχο νιάτο σέρνουν στην άβυσσο

Στάχτες γέμισε η μαύρη του κάμαρα

Damien Rice - Accidental Babies

Της Άρνης το Νερό

Αμνησία δεν έρχεσαι...γιατι;
Να πάρεις τα κοράλια του μυαλού μου μακριά
Δε τολμώ να ξαναπώ τις δυο λέξεις...
Με μάθαν οι άλλοι να τις φοβάμαι
Να μην τις πιστεύω και να της αποθώ
Αμνησία μου γλυκιά έλα να με πάρεις...
Φρόντισε να σκεπάσεις με σκοτάδι τις σκέψεις μου
Να πλέξεις ιστό από ατσάλι για να μη βγουν ποτέ
Αφού πλέον μόνο πόνο με γεμίζουν
Αμνησία μου, καλή μου βροντομάνα...
Γιατί να μη μου χαρίσεις συντροφιά
Θα απλώσεις το αόρατο φιλανθρωπικό σου χάδι
Να σκοτεινιάσουν οι στιγμές μου
Να πέσουν στο κενό οι ματαιότητες μου
Να ελευθερωθώ από τα ανθρώπινα όνειρα μου.
Μα γιατί καλή μου Άρνη, δε μου δίνεις το πιοτό σου;

A Leap of Faith

So a friend of mine was in a pickle with her man and wrote this letter to his elder sister, explaining her reasons for still sticking around, when she really wanted out of the sort-of-relationship they had. This letter is so sweet, she let me exhibit it, to show the importance that love plays in two people's lives:

A co-blogger this morning told me very briefly that what I should have the ‘talk’ with the object of my affection and talk things through.
I know where the object of my affection lies.
He can only give me so much. A casual-open-whenever-it-suits-him-relationship with no guarantees or promises.
This was not what I bargained for. And although when we’re together I feel his love towards me as a person, I do not yearn for just that.
I need something deeper, a more profound connection. He does not want to have a more profound connection. Not with me, at least.
I wish he didn’t only see me as a machine. I say machine, because he takes so many of my actions for granted, he forgets that I am a person too with feelings and weaknesses, and that at any given moment I might stop existing from his life.
I’d want him to care if I’d stop existing. I’d want him to seek for me. But he won’t.
So I either shut up, for the good of “the friendship” and keep whatever this is between us and I remain patient and oblivious to all his indifference and meanness or I cut ties with a razor-blade, never speak to him again, never see him again and move on.
The thing is this: I am a believer still. Not that he will change in any way, but that he will perhaps one day understand all the harm that he is committing against me.
He can be a wonderful man. He just stopped trusting and believing that someone can actually love him and care for him as one deserves in life.
He stopped believing in goodness. Your brother is a very hurt human being. And perhaps that is one of the main reasons, I cannot give up on him, or us, just yet.
He says that I can’t fix everything and some things are what they are. It’s not about fixing things or someone. It’s about offering love, hope, comfort, help when you see there’s need for it. Whether it helps or not that’s his call.
In a weird way I know he loves me, more that he will ever claim to admit. But ‘cause of the pain he carries, he defuses love and seeks for something more practical, in this case occasional pleasures of the flesh and occasional social get-togethers.
He claims the need for a more solitary life, away from people and society in general. That, I believe, it’s his fear of actually trying to form a communication with society.
I am not a society supporter myself, but to not have lived outside society’s norms, cannot possibly give you the emotional or psychological strength to withstand society’s pain. And as he has not ever lived outside his cocoon, he chooses to believe that his only sanctuary is his distance from human beings altogether.
I believe in light. Always have, always will. When I first met your brother, I saw light. A glow so bright that made me want to explore.
Then he showed me a carnal pleasure. Pleasures of the flesh are dark and insidious. They can be tricky and offer a sweet surrender, an illusion. For a while. Then they start to fade. And as the light dims on these pleasures, you start to realize how much into darkness you have been.
I am not saying that physical connection is something bad or something evil. Just that, they do not offer light in a person’s life.
Love does, though.
So, for however long I still have patience in me I will keep this charade with your brother.
I know that in this way I’m only corrupting my own psyche (soul), but this soul of mine loves him.
For what he is, for however he is. Unfortunately, he came to my life and now I bear a part of his pain as well.
Do not think me stupid, or do not say I am only doing it cause I might be more emotionally connected with him. Or because he was my first.
I am staying because I still have to. And where I still can give, I will. Even though the appreciation is not returned to me as it should for all that I give, I will keep on giving.
Because I believe in his light, still!

I believe that this light she's talking about exists in all of us. Good or bad, holy or evil, bright or dark. We all have it. Whether we choose to accept this light from another human being is clearly an individual act. An act of faith. A leap of faith. Whether we are strong enough to grasp the hand of someone else and say, I will walk with you, in good and evil...that is the true challenge of life!

Σήμερα...σε μισώ

Σήμερα σε μισώ λιγότερο...
Αλλά σε απεχθάνομαι που υπάρχεις μέσα μου
Χθες για μια στιγμή ένιωσα την αγάπη σου
Μετά ζαλίστηκα και έπεσα σε μαύρο λήθαργο
Σήμερα σε μισώ ακόμη...
Για όλα όσα δε μπορώ να σου πω
Που νιώθω ενοχές για την αγάπη μου
Που με καταστρέφω για να είσαι εσύ καλά
Σήμερα σε μισώ περισσότερο...
Γιατί δε μπορώ να σου βάλω τέλος
Που δε μπορώ να σε σταματήσω για να ζήσω
Γιατί υπάρχεις μέσα μου ακόμη
Σήμερα σε μισώ λιγότερο...

The Innocent One

Round it spins and off it flies
Wide and high it leaps the skies
The bird now sleeps in Harper lies
Forevermore its sorrow dies

Round again its heart that bled
Believing in the lion’s crest
Bargaining its life in shred
Forevermore he would always regret

Round again the lust the bird misled
Loot and treasures to spoil the life of a hen
Blowing its morals in pleasure’s bed
Forevermore it became morose for death!

Septic Flesh - Mad Architect

Words...

Words…
Thy impudence needs murdering
Thy impertinence needs a dagger acquaintance
Thy arrogant glow needs to be stabbed to red

Words…
So foolishly you extol thy selves
So bitterly you dance upon my wounds
So feverishly you glaze in my cold

Words…
Be gone you murdering ministers of love
No wounded heart of mine craves for your false sympathies
No time have I for thee and thy juvenile gamesters

Words…
You have dressed in grey’s false fashion
Thou blundering mascots of pain and suffering
In this whitened solitude of mine, away with you I bid

Words…
In thy innocence you slain poor creatures
Bellowing thy false realities and cruel desires
Demanding a lot out of nothing

Words…

Murdering words…go away…away…away

Λόγια

Λόγια..
Δε σας θέλω, να φύγετε
Να πάτε στην άβυσσο, να χαθείτε
Να κρυφτείτε στα άδυτα μονοπάτια
Να μη κοιτάτε το πρόσωπο μου γλυκά
Να μη χορεύεται αυθόρμητα πάνω στις πληγές μου

Λόγια..
Παραστάτες του αέρα
Που έρχεστε και φεύγετε σαν κλέφτες
Τρυπάτε τα τείχη που με αίμα ύψωσα
Σφυρηλατώντας τις πραγματικές σας έννοιες

Λόγια..
Να σας καρφώσω με του θυμού το στιλέτο
Να πλυμμυρίσει η ευφορία σας με πίσσα μαύρη
Να φανερωθεί το σκοτάδι σας
Για να μη με ξεγελά το επιφανειακό φως σας

Λόγια..
Ασταθής κι αυθόρμητα
Δε σας θέλω, να πορευθείτε για αλλού
Φυγέτε από μένα!,
Μες τη μοναξιά και την ησυχία μου

Λόγια..
Τρυφερά και ψεύτικα
Δε σας πιστεύω πια
Δεν έχω δύναμη να σας δώσω
Ούτε μια ουτοπική συνέχεια

Λόγια..

Για εκείνην...

Μοιχαλίδα αγάπη που σε ξόρκια ακρωτιριάζεσαι

Φωναχτές πληγές των καπιταλιστικών δοντιών που επωμίζονται

Άσχετες ευθύνες φίλων και πεζών

Να επαναφέρουν μνήμες μαγικών πορνιδίων

Λόγια άστοχα, όνειρα σφαγμένα

Στέλνοντας ανούσια μηνύματα, και σαπισμένα

Φοβέρες μιας χαμένης ιερόδουλης ψυχής

Να φέγγουν στα ηφαιστειώδες σκοτάδια της κωμικής ζωής..

Λεμονανθός

Εκεί τριγύρω ψυθιρίσματα ακούς

Στολισμένο με του πατέρα Ήλιου του λευκού,

Ν’ ανεμίζεις μες τις πλαγιές ενός μικρού βουνού

Αφήνοντας το άρωμα να ταξιδεύει για τ’ αλλού.



Απριλιάτικε μου λεμονοανθέ!

Υποσκιασμένο μου μικρό και ανθισμένο,

Σαν γεννηθείς μες τα φυλλώματα των δέντρων

Αναστέναξε, και δώσε παύση στις προηγούμενες μπόρες.



Ο κακός ο Μάρτης πέταξε, και σκόρπισε γι’ αλλού

Καιρός να γίνει πανηγύρι λεμονιάτικο στα κλωνιά

Να χορέψουν οι ευωδιές πάνω από τα πέτρινα μυαλά

Να φτερουγίσει η άνοιξη του μικρού λεμονανθού.

Μερικοί καπνοί δε σβήνουν
Άλλα μονοπάτια σε οδηγούν σε αδιέξοδα
Κάποιοι φόβοι δε ξεχνιούνται
Το ζώο μέσα σου μάχεται ακόμη

Φεύγεις για να μην ακούς πια
Κλείνεις τις πύλες σου και κοιμάσαι
Στη μέση του ονείρου είναι η πραγματικότητα σου
Μια αλήθεια αβάστaχτη σαν το είναι σου

Παίρνεις μόνο τον εαυτό σου
Όλα τα άλλα είναι ανούσια αγαθά
Στρέφεσαι στον ήλιο χωρίς τύψεις πλέον
Γιατί ορίζεις εσύ το μονοπάτι

~Εμπνευσμένο από το Into the Wild~

Brandi Carlile - That Year

Κομμάτια της Άνοιξης μας

Εκεί, μέσα στο φως
Εκεί φάνηκε η δειλία σου
Εκεί που συναντήθηκαν τα μάτια μας
Εκεί που δεν άρθρωσες μιλιά

Εκεί που πάγωσε το πρόσωπο σου
Εκεί που μου είχες δώσει τη πρώτο φιλί
Εκεί που ζεστάθηκες μέσα μου
Εκεί αποφάσισες να μας τελειώσεις

Εκεί που τα λόγια σου έφυγαν
Εκεί που ενέδωσες στην αγνότητα μου
Εκεί που τώρα δεν βρίσκεις ενδιαφέρον
Εκεί όπου γέμισες τη μοναξιά σου με μένα

Εκεί τώρα στέκεσαι και με κοιτάς
Εκεί που σαν να ήταν το χτες μια λίμνη απο πάγο
Εκεί μου μιλάς τώρα σαν άγνωστος γνωστός
Εκεί μου δείχνεις την μικροψυχία σου

Εκεί όπου τα φιλιά σου έκαιγαν
Εκεί όπου η αγκαλιά σου είχε ανοίξει πελώρια
Εκεί τώρα βυθίζεις κάποια άλλη
Εκεί με συνοδεύεις εθελοντικά στη κρεπάλη

Ντροπή και όνοιδος!
Ανεδέστατε, μικρέ δειλέ
Που στο ύψος σου δε στέκεσαι
Την αλήθεια να μου πεις...

«Το εγώ μου είναι πιο σημαντικό
Απο το εσύ!»

Μικρέ, αναιδέστατε,
Μαριονέττα της ντροπής
Που για μερική ευχαρίστηση
Τη ψυχή μου πούλησες...

Εκεί σε καρτερά ψυχοραγώντας
Η καρδιά μου...

Ελπίδα...

Ήταν κρύο...
Μια αγκαλιά δειλή τη σκέπασε
Λόγια ψιθυριστά σα μουσική
«Θα’ μαι πάντα εδώ»

Κάνει κρύο...
Η ανάμνηση της αγκαλιάς τη πόνεσε
Σιωπή τώρα σα μοιρολόγι
«Δεν είσαι εδώ πια»

Δεν υπάρχει αντίληψη για το αντίο,
Το αντίο που δε πρόλαβε να πει
Εκείνος της το έδωσε και τη περιφρόνησε

Να την, ακόμη περιμένει
Καρτερεί πως θα υπάρξει γλυκό πισογύρισμα
Ξεπουπουλιάζοντας τον εαυτό της, περιμένει...

Ηλιόλουστο Πρωινό του Μάρτη

Εδώ το φως άπλετο
Να ντύνει το βαρετό ετούτο πρωινό
Με μυρωδιές εκούσιες να ευφραίνουν τη καρδιά

Μια προσπάθεια για να υποσκιαστεί η πληγή απο μέσα
Ετούτο το κρίμα, το πρώτο το κρίμα μας
Πως όλα έγιναν νωρίς...

Μέσα στη σιγαλιά του άσχημου Φλεβάρη κοιταχτήκαμε
Τα αντίο μας προσκυνήσαμε
Αφήνοντας τις αναμνήσεις να σταφιδιάσουν μέσα μας

Ετούτο το όμορφο πρωινό του Μάρτη
Η φύση γιορτάζει γύρω μας
Μα η απόσταση δεν είναι δίκαιη

Έφυγε η αίσθηση της αγάπης
Χάθηκε μαζί με τα τελευταία χιόνια
Κι ανθίζουμε πια μακριά ο ένας απ’ τον άλλον.

Ετούτο το ηλιόλουστο πρωινό του Μάρτη
Η σιωπή είναι βάσανο πικρό
Όταν το τέλος είναι δειλό.

Νοσταλγία

Τι κι αν η θύμηση σου ζει ακόμη;
Πως πατάς διαγραφή στις αναμνήσεις;
Πως να σκοτώσεις τα σημάδια της τρυφερότητας;
Τι κι αν τα αποτυπώματα ζουν ακόμη πάνω σου;

Λέξεις που δεν ειπώθηκαν
Αλλά τα μάτια μας μας πρόδωσαν
Φιλιά μες τα σκοτάδια που μας κλάπηκαν
Συγγνώμες που τα δάκρυα δεν κράτησαν

Αισθήματα που δεν υποσχέθηκαν
Φόβοι που τα μάτια μας εσφάλισαν
Κρυφά χάδια που δε ξανάρθαν
Και μια σιωπή να κυλά ανάμεσα μας

Marching Tenderness

Those lips a reminder
That soft kiss a danger
This touch a burning sensation
Thy eyes a glorious moment

That night of our great risk
Our minds were limitless
For the wheel was in our hearts
Guiding us into flames

In thy arms my memory sank
Offering crystals of pain
Mine new-born flesh
Hoping for silent tenderness

Receiveth I, few of thy gilded pleasures
Then shadows came and filled thy void
Whilst tenderness and flames
Were gone with thee, astray...

Monday morning

Monday morning. You wake up from one of those twisting and turning nights, filled with these bizarre dreams that signal that the dawn ahead has something installed for you. You don’t quite realize the consequence of those dreams, because they’re dreams and they might be bullshitting you, like they do most of the times. But this particular Monday, the dreams weren’t lying. They transformed into prophets of doom.

This ill-fated Monday morning, I had wished to wake up with a smile and a new beginning. Instead I received a crack-of-dawn phone call; you know that when you receive one of such calls, that something bad has happened, but you just don’t know what. A familiar voice at the other end of the line bade me good morning, asked me how I was, and then delivered the bad news. A death. A family death. An expected family death. But still, a death.

Struggling with an impeding depression, and having spent quite a good deal how to prevent it, hearing about these news only came to enhance the numbness and hollowness inside. Words have no significance in such moments. No matter how many condolences and comfort you try to offer, no matter how sorry you say you are, no matter how grieved or kind you appear to be, it really bears no significance in those moments. All words sound like words of the wind, which are fleeting and of no consequence. Still, you say them. Not because is only expected of you, but because it is your only way of forming the feeling of sadness into a social shape.

Giving out condolences is a dreary thing. Feeling them is another. This Monday morning the word ‘my condolences’ came to take another meaning; it came to represent not only the loss for the soul which had just departed this vain planet but also the loss of all the other souls which have to bear a silent pain from now on, and who have to struggle to carry on, with the grief and their memories.

This Monday did not start as it was planned. No one prepares you for death. Even when you expect it, the sharpness of its coming, does stay with you. I don’t know exactly what happens to the soul once it departs from the human body, but I’d like to think that for this particular soul, it has gone somewhere peaceful, where it could suffer no more with all these vain human illnesses that have withered its flesh for so many decades.

May this soul rest in peace, in all sense and meaning, and may all the living souls that are left behind, garner the strength and the will to endure…

For a great warrior…an uncle!

Ναυσικά και Οδυσσέας

Σφραγίζω τα χείλη μου
Και σ’ αυτή τη συνέχεια δε δίνω φως
Δε θέλω να κάνω άνοιγμα στο μαύρο κουτί
Γιατί μόνο μια ψεύτικη ελπίδα ζει
Θα γονατίσω και θα κλάψω προσευχές
Να είναι η ζωή σου γιομάτη χερουβείμ
Να σε προσέχουν στα ταξίδια σου τ’ αλαργινά
Δε θέλω να μιλήσω για την ελπίδα απόψε
Καταριέμαι την ιερότητα των υποσχέσεων
Απλά μόνο να σε ζήσω...
Να περιπλανηθώ σα μικρή Ναυσικά στα ταξίδια σου
Να δωθώ στις απατηλές κατάρες σου
Στα κρούσματα των περιπετειών σου
Δε θέλω να μιλήσω για μελένια λόγια
Μόνο να κοιτάξω τη φεγγαρομάνα που σ’ αγγαλιάζει
Καθώς γητεύεις με τις ωραιότητες σου τα γινάτια μου
Δε θέλω η ελπίδα να σταθεί εχθρός μας
Ούτε η σάρκα να ποθήσει το ανεξουσίαστο
Δε θέλω να σε έχουν τα όνειρα μου
Γιατί θα πνιγώ στην ματαιότητα και τη παράνοια τους
Θέλω να σε έχω για το χρόνο που δε σβήνει
Για την ύλη που μπορώ να αισθανθώ επάνω μου
Μη βιαστείς να γίνεις νεφέλη και σα μίζερη σκιά να με στολίσεις
Μη βιαστείς στη Πηνελόπη σου να πας να γείρεις
Γιατί ετούτη η ζεστάδα στις δικές μου τις αγκάλες φλέγεται
Με έντονα μοιρολόγια θέλει η νύχτα μου να σε δεχτεί
Ο κρίνος δε με καρτερεί εμέ
Μα οι υάκινθοι πλέουν σαν χαλάζι στην ψυχεδέλεια μου
Και παλεύω να σε σφραγίσω έξω από τις ανθρώπινες πύλες μου
Να σε ξοδέψω για να τραφούν οι στάχτες μου
Να χορτάσω από τα κόκκινα δάκρυα μου τις σιωπές σου
Σα θα φύγεις Οδυσσέα μου
Τη μικρή μου τη Φωκίς δε θα λησμονήσεις
Με λίθους της ανθρώπινης μάνας θα γεράσεις
Και σα με βρεις σε πέτρες ν’ αναπνέω πια
Θα γείρεις στα πέταλα μου και θα κλάψεις.

The Warrior & the Dragon

‘Tis the dullness of a wistful sun

Pending on idle hearts with absent minds

Steel of will orbiting in the kingdom come

Bravery battles for a man-made reward

The jewel island has yielded to blackness

Till the Moor struggles out its very last hope

Beaconing for a human heart

Pumping and bloody to become a savior

Tell-tale signs of a chimed grandfather clock

To whom this oddity is brushed off

How should the rays of enlinghtment touch thee?

When nymphs have dressed thee in black waters

Oh Birdy, my birdy, thy journey thus far is a naught,

Crossing hearts and minds

Blasting truths and dares.

“Abandon ship”, the Master said,

By the death of the intern our salvation is at hand,

But without thee ‘tis only a broken wasteland.

Spelling our good-byes hastily

In the wrong neglected scriptures,

Discarding the immortal wine from the Silver Cup

Solitude hands us firmly for her whim,

Spiking the innocence of us for her wanton sport,

Crashing beauty and all her trims

For thee I prayed the winds would crack

To lead thee in a green chaos of ambition

Leaving my animal heart in a vain collision

North winds blew with their iron cheeks,

Thus tempted mine passions,

For the resurrected poetry

How not to bloom thou hast taught me,

Taunting has transformed into sweet surrender

A blind man’s buff thus this life will always be.

Exile is a dreadful delight,

For the one who cherishes nothing more

Than the release and rebirth of the spirit.

An Easter Island has thrown me in tempest

Crafting spells and gospels

Leaving my tyrant to an incessant frenzied service

Why, how should you die so fertile in thy prime?

My ingenious dragon your earth has lied to thee,

In bitterness thou shalt live till Kingdoms sleeps.

‘Tis a grey soul that will wrinkle in your calling

A warrior of light, was once called by its sweetheart,

Before the maid found her sudden end, she prayed for Light.

A certain Britomarte shall be thy salvation;

If thou shalt let her Light guide thee out of the shadows,

To walk with thee to the galactic gallows.

The honeyed-guillotine awaits us, dear Shepherd;

Follow the trail of the entwined souls,

That bid thee Farewell, with their dying hallows.

Sardonic Rhythm

Across the cement stars
The moon unknown burst
To cover the phony poets in their dark
Whose drowning sodomy was cursed

The beautified flesh made its warm entrance
Spreading its dumbfoundment among the loyals
No virginosity stood in its encumbrance
No healing of their decaying mortal oaths

Pace and rhythms shifted their existence
Yearning for an enlightened renaissance of humans
What came not in their path has now blinded them
Penetrating their follies in their resistance

The Worm Story

Whether wither whether blooms it has now faded
One spring worm roams the familiar gutters in wonder
Whether rain whether sunshine its face may cover
Magnanimous flames will always its heart burn
Whether senselessness or unkindness surrounds it
No martyrdoms or dirges are its prayer
Whether May or February circles his small existence
It shall always give faith in the One truth instead of his distance

The Dove

There it stood to sing

Its blue melody in the mists

The Dove flapping its wings

Dressed in the odour of spring

Chirping away the living vanity

Humming to the sun's eve

Wallowing for unjust atrocities

The Dove laid in its eternal sleep

As the silence now was yellow deep.

Mean to Me

I shudder...
Thinking of what you might come to mean to me
Of what you already mean to me
I put up a shield cause...
Cause if you take a closer look at my blackness
You will leave...run away...
Erase me from your memory,
As if I’ve never existed.
If you take a closer look you will see
A torn-out dusty book, that's been left there
On the bottom forgotten shelf...
Its pages all yellowish and in sanguine are dressed
My writings are full of odd carvings that need
Extensive encryption to decode
My meanings are many, and my essence is plain
If you take a closer look, you will see a woman
That you couldn't possibly love,
Not in a physical, not in a mental way.
I shudder again, at night
Because your ghost is there keeping me sweet company
Your ghost is in love with me, and I with it
But I took a closer look, and I saw my emptiness in the dark
And your richness in light, and I resist you
Not because you don't mean to me,
But because you mean to me more than you should
And my journey is paved with thorns and blood
And I never want to wound you intentionally or not
...you mean to me, period.
That shall be my Phoenician stop, period.
...you mean to my spirit everything.

Winters Come, Winters Go

How cruel a burden
To have lookt in thy abyss
To have swam in thy dune
Bathed in thy chaos and see paradise

How sinister a thought
To have thy bonds planted in eternity
To have thy gaze blown away
Into another obscure path, into another way

How fearsome to lead mine dead-ends
To have witnessed the oblivion of knowledge
To be turned away from the fruit
But yet tasted it in mine weary fantasies

How troublesome thy winters have reached me
To build our bond in two worlds’ apart
To be sardonically unable to melt thy steel heart
For thy Midas’ thoughts will always be mine crash

How wearisome to hear thy blistering sounds in the wind
To malt my hairy pane for thy wanton sympathies
Chafing my appetites to thy passive commands
Whilst bathing in the moonlight of thy bloodbath

How cruel-some to fall amiss in thy absent sounds
To scratch the pavements thou hast walked on
To feel reborn through thy ashes
And face a new dawn, without you in it!